tag:blogger.com,1999:blog-89029124446180390972012-02-16T20:51:43.873+07:00Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.comBlogger311100tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-22817805353128455912009-12-04T12:01:00.002+07:002009-12-04T12:30:51.425+07:00เอามาจากบล็อคของหมามิ้วและของบุ๋ม<br />หนึ่งปีที่ผ่านมา เกิดเรื่องเยอะแยะมากมายในชีวิต<br />สรุปไว้คร่าวๆ ดังนี้<br /><br />#มกราคม<br /><br />-ไปเที่ยวปีใหม่ที่ปายครั้งแรกกับหมามิ้ว<br />-เริ่มทะเลาะกับหมามิ้วมากขึ้น<br /><br /><br />#กุมภาพันธ์<br /><br />-ทะเลาะกับพี่เรื่องหมามิ้ว<br />-ออกจากบ้านไปอยู่กับเพื่อน<br />-ไปคาราโอเกะกับหมามิ้วกับนกเล็กกับนิ่ม<br /><br />#มีนาคม<br /><br />-รู้เรื่องนกเล็กกับหมามิ้วครั้งแรก<br />-เสียใจมากที่โดนหลอกมาตลอด เลยกินเหล้าเมาอยู่ข้างถนน<br />-ร้องไห้ตลอดทั้งเดือน<br />-อ่านหนังสือสอบทั้งๆที่ไม่มีกะจิตกะใจแต่ผลสอบก็ออกมาดี<br /><br />#เมษายน<br /><br />-ได้รู้เรื่องว่าหมามิ้วแอบไปทะเลกับนกเล็กก่อนไปคาราโอเกะด้วยกัน<br />-รู้ว่านกเล็กกับหมามิ้วมีอะไรกันตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้ว<br />-ร้องไห้ในคืนที่รู้เรื่อง รู้สึกเหมือนกำลังจะตาย<br />-เดินทางไปอยู่กับแม่ที่หาดใหญ่<br />-ร้องไห้เรื่องนกเล็กกับหมามิ้วทุกคืน<br />-เขียนบันทึกทุกวัน<br />-เขียนจดหมายทุกวัน<br /><br />#พฤษภาคม<br /><br />-กลับมาอยู่กรุงเทพกับหมามิ้ว<br />-ทะเลาะกันเรื่องนกเล็กบ่อยๆจนเกือบจะเลิกกัน<br /><br />#มิถุนายน<br /><br />-อยู่กับหมามิ้ว ทำงานบ้าน ดูแลหมามิ้ว<br />-ไปเรียนที่มหาลัยทุกวิชา<br /><br />#กรกฎาคม<br /><br />-จำไม่ได้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง<br /><br />#สิงหาคม<br /><br />-อยู่กับหมามิ้ว<br />-ยังทะเลาะกันเรื่องนกเล็กเหมือนเดิม<br />-โดนหมามิ้วไล่ลงจากรถกลางห้าง เดินกลับห้องจากฟอร์จูนถึงแยกห้วยขวาง<br />-ทะเลาะกันขั้นรุนแรง<br /><br />#กันยายน<br /><br />-เริ่มอ่านหนังสือสอบ<br />-สอบไล่เทอมสุดท้าย<br />-รับทุนของที่ภาควิชาสามพัน<br /><br />#ตุลาคม<br /><br />-สอบไล่วิชาของภาค<br />-หมามิ้วให้ซีดีของyello fang กับ postcardเป็นของขวัญวันเกิด<br />-แม่ซื้อโน้ตบุคให้เป็นของขวัญวันเกิด<br /><br />#พฤษจิกายน<br /><br />-ได้งานทำที่ร้านหนังสือ<br />-เริ่มเรียนภาษาที่เอยูเอ สอบได้ระดับเก้า<br />-ใช้ชีวิตกับหมามิ้วอย่างมีความสุข เพราะไม่ค่อยทะเลาะกัน<br />-คุยกับนกเล็กในเอ็มอย่างปกติเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน<br />-สอบได้เกรดดีทุกวิชาในเทอมสุดท้าย<br />-เตรียมตัวทำเรื่องขอจบ<br /><br /><br /><br />จริงๆแทกนี้ควรจะทำสิ้นปีนะ เพราะเดือนนี้ยังไม่หมดเลย<br />แต่เห็นเค้าทำกัน ก็เลยอดใจไม่ไหว ลองทำดูมั่ง<br /><br />ก็อย่างที่เห็น มีแต่เรืองรักทั้งนั้น<br />เป็นปีที่ร้องไห้บ่อยที่สุดในชีวิตแล้ว<br /><br />ปีหน้าจะเป็นยังไงนะ ไม่อยากร้องไห้เยอะๆแบบปีที่ผ่านมาเลย<br />แต่ใครจะรู้อนาคตล่ะ ใช่ไหม?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-2281780535312845591?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-57834194968845295852009-06-20T18:57:00.002+07:002009-06-20T19:00:30.580+07:00ภาพทะเลในฝันพลันจางหาย<br /><br />สิ่งที่เหลืออยู่คือความปวดร้าว<br /><br />กับความจริงที่ไม่มีวันย้อนคืน<br /><br />ทะเลอันแสนขมขื่น จงลืมมันไป<br /><br /><br /><br />แค่ชั่วขณะ<br /><br />เราต่างกลายเป็นคนอื่น<br /><br />คร่ำครวญทุกค่ำคืน<br /><br />ไม่อาจฝืน ความเป็นจริง<br /><br /><br /><br /><br />คนในความทรงจำ<br /><br />มีอยู่เพียงจินตนาการ<br /><br />หากแต่ปัจจุบันกาล<br /><br />เราต่างหากันไม่เจอ<br /><br /><br /><br /><br />ความรักของฉัน<br /><br />คือสิ่งที่เธอเคยไม่ต้องการ<br /><br />ความจริงใจของฉัน<br /><br />คือสิ่งที่เธอไม่เคยแยแส แม้เพียงเสี้ยวหนึ่ง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-5783419496884529585?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-57057525364882938412009-04-27T16:06:00.002+07:002009-04-27T16:13:49.504+07:00การเรียน - เพิ่งสอบเสร็จไปเมื่อต้นเดือน ตอนนี้ผลสอบออกมาแล้วเกือบหมด<br />ได้เกรดดีเยี่ยม เทอมหน้าได้ลงทะเบียนฟรี เป็นครั้งแรกตั้งแต่เรียนมาห้าปีครึ่ง<br />อีกหกวิชาสุดท้าย ฉันก็จะเรียนจบซะที หวังว่าคงผ่านพ้นไปด้วยดี<br /><br />การงาน- ยังไม่มีงานทำ แต่คิดว่า สอบซัมเมอร์เสร็จ จะรีบหางานทำ<br />ปัญหาที่ยังตัดสินใจไม่ได้คือ จะทำงานที่กรุงเทพก่อนหรือทำที่หาดใหญ่ดี<br />ถ้าทำที่กรุงเทพ ต้องเช่าห้องอยู่ มีค่าใช้จ่าย แต่ถ้าทำที่นี่ อยู่กับแม่ ไม่ต้องจ่ายค่าห้อง<br />คงจะตัดสินใจอีกทีเมื่อสอบเสร็จ<br /><br />ครอบครัว- ไม่ได้คุยกับพี่สาวมาหลายเดือนแล้ว อยู่กับแม่ทางนี้ก็สบายใจดี<br />ถึงจะไม่ค่อยได้คุยอะไรกันมากมาย แต่ก็ไม่มีเรื่องต้องทะเลาะกัน<br />พยายามอยู่อย่างสงบที่สุด ไม่ทำตัวให้มีปัญหา <br /><br />ความรัก - ไม่มีคนรักอีกแล้ว มีแต่คนที่รู้สึกดีด้วย คนที่เคยรักมาก ตอนนี้ก็เป็นคนที่รู้สึกดี<br />เพราะไม่อาจกลับไปเหมือนเดิมได้อีก คนที่รักอีกคนนึง ก็กลายเป็นคนไม่รู้จักกันไปแล้ว<br />แม้แต่ความเป็นเพื่อน ก็ไม่เหลือเอาไว้ให้ ทั้งทั้งที่ฉันไม่ได้เป็นคนเลือก ไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนี้<br /><br />พอกันที ความรัก ความจริงใจที่มีให้ใคร ฉันไม่กล้ารักใครอีกแล้ว กลัว..<br /><br /><br />ชีวิตของฉัน ไม่มีอะไรใหม่ ไม่มีอะไรดีขึ้น ทุกอย่างยังเหมือนเดิม<br />ไหลไปเรื่อยเรื่อย ตามวันและเวลา<br /><br /><br />ฉันอยากเป็นผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบมากกว่านี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-5705752536488293841?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-21312527102463311732009-02-21T23:19:00.003+07:002009-02-21T23:29:01.665+07:00ฉันเกลียด เวลาที่ฉันไม่เป็นตัวของตัวเอง<br />แสดงและกระทำอะไรโง่ๆออกไปโดยไม่รู้ตัว<br /><br />ไม่เคยเอะใจว่าคนอื่นจะรู้สึกยังไง<br />ฉันเกลียดที่ตัวเองเป็นแบบนี้<br /><br />ช่างน่าเศร้า ที่ฉันไม่สามารถควบคุมตัวเองให้เป็นปกติได้<br />เพราะอะไร ทำไม ถึงเป็นแบบนั้น ฉันเองก็ไม่เข้าใจ<br /><br /><br />ช่วงนี้ชีวิตฉันสับสนมาก<br />เรื่องบางเรื่องมันทำให้ฉันรู้สึกแย่<br /><br />บางทีอยากจะหนีไปให้ไกลผู้คน<br />มีแค่ตัวฉันกับสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์<br /><br /><br />สังคม ผู้คน ทำให้ฉันหวาดกลัว<br />หรือบางทีอาจเป็นตัวตนของฉันเองที่ทำเช่นนั้น<br /><br />ฉันเริ่มไม่แน่ใจในความดีที่ได้มีชีวิตอยู่<br />และมีสิทธิ์เลือกใช้ชีวิตตามใจตัวเอง<br /><br /><br />เพราะการเลือกในแต่ละครั้ง มันแทบจะไม่สมหวังเลย<br />มันเจ็บปวด กังวล และไม่อาจคาดหวังผลได้<br /><br /><br /><br />ฉันโชคดีจริงๆหรือที่เกิดมามีเสรีภาพในการมีชีวิตอยู่<br />จริงๆแล้วเสรีภาพคือ บ่วงรัดคอฉันหรือเปล่า<br /><br />หรือฉันกำลังจะตายเพราะ เสรีภาพนี้<br /><br /><br />ความเจ็บปวดทางกายไม่เคยเอาชนะความเจ็บปวดทางใจของฉันได้<br />ถ้าหากมันเจ็บปวดขนาดนี้ ฉันควรจะอยู่หรือตายไปซะดีกว่า<br /><br /><br />ฉัน...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-2131252710246331173?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-77830345332800064962009-01-31T21:03:00.002+07:002009-01-31T21:14:30.621+07:00<span style="font-family:verdana;">*การเงิน</span><br /><span style="font-family:Verdana;">ไม่มีตัง จน มีเท่าไหร่ใช้หมด </span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">*การงาน</span><br /><span style="font-family:Verdana;">ไม่มีงานของตัวเอง มีแต่งานที่ทำให้แม่ </span><br /><span style="font-family:Verdana;">อันเป็นสาเหตุที่ทำให้ไม่มีเงินดังที่กล่าวไป</span><br /><span style="font-family:Verdana;">ทำงานให้แม่ แต่ไม่มีเงินเป็นของตัวเอง หึหึ</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">*การเรียน</span><br /><span style="font-family:Verdana;">ไปได้ดี มีแนวโน้มว่าจะดีขึ้นเรื่อยๆ ใกล้จบในเวลาอันใกล้นี้</span><br /><span style="font-family:Verdana;">ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดจริงๆอะนะ</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">*สุขภาพ</span><br /><span style="font-family:Verdana;">ไม่เจ็บไข้ได้ป่วยอะไร ไม่ค่อยออกกำลังกาย แต่ก็ยังเดินได้ อิอิ</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">*ความรัก</span><br /><span style="font-family:Verdana;">รักผู้หญิงใจดีคนนึง รักมาก กำลังอยากลองใช้ชีวิตที่มีเธออยู่ใกล้ๆ</span><br /><span style="font-family:Verdana;">ความหวังคือ ได้อยู่ใกล้ๆกันไปนานๆ เรียนรู้กันและกัน</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">*ชีวิตโดยรวม</span><br /><span style="font-family:Verdana;">ก็ผ่านไปได้เรื่อยๆ มีปัญหาเรื่องการเงินบ้าง แต่ไม่ถึงกับตาย</span><br /><span style="font-family:Verdana;">เรื่องเรียนดี ความรักดี สรุปแล้ว ชีวิตอยู่ในช่วงกลางๆ</span><br /><span style="font-family:Verdana;">ไม่ดีมากและไม่เลวเกินไป</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">พยากรณ์โดย อาจารย์ ปลา </span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">5555555555555+</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-7783034533280006496?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-4987874523976512872008-12-21T21:56:00.003+07:002008-12-21T22:00:14.289+07:00วันนี้รู้สึกแปลกๆแฮะ มีคนให้คุย แต่ไม่รู้จะคุยอะไร<br /><br />ในหัวมันโล่งๆ เหมือนไม่รู้จะทำอะไร จะคิดอะไร<br /><br />สงสัยจะเป็นเพราะแดดแรง ร้อน เหนื่อย จากงานรับปริญญาเพื่อน<br /><br /><br /><br />เหลืออีกสามคน ที่ยังไม่จบ<br />รวมทั้งเราด้วย<br /><br /><br />คุยกับเพื่อนเรื่องอนาคต รู้สึกว่าทุกคนต่างก็มีทางเดินของตัวเอง<br />เราก็ด้วย <br /><br /><br />แต่บางทีก็ไม่มั่นใจว่าจะทำได้สำเร็จแบบที่คิดไว้<br /><br />บางครั้งก็ฮึดสู้นะ <br /><br /><br /><br /><br />วันนี้รู้สึกว่าตัวเองแปลกๆ<br /><br /><br />แปลกกว่าทุกวัน<br /><br /><br />สงสัยจะว่างเกินไปด้วยล่ะมั้ง<br /><br /><br /><br />แต่พรุ่งนี้ก็ต้องไปเรียนอีกหนึ่งวัน<br />ก่อนจะหยุดยาววววววววว<br /><br /><br /><br />หวังว่าปีหน้าคงมีอะไรให้ทำเยอะแยะเลย<br /><br /><br /><br /><br />อยากไปปายยยย แล้ว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-498787452397651287?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-45478956039440034552008-11-28T21:31:00.002+07:002008-11-28T21:45:27.649+07:00เป็นไปได้รึเปล่า ที่คนเราจะคิดถึงคนสองคนอยู่ตลอดเวลาในหัว<br />ฉันกำลังเป็นแบบนั้น ลำพังคนๆเดียวให้คิดถึง ก็มาพออยู่แล้ว<br /><br />แต่นี่มีถึงสองคน ไม่รู้ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ฉันไม่เข้าใจตัวเอง<br /><br />ห้วงนึงฉันคิดถึงผู้หญิงคนนึง ที่ฉันรักมานาน<br />แต่ตอนนี้เราก็เป็นเพื่อนกัน เพื่อนที่อาจจะมีความรู้สึกอะไรบางอย่างปะปนอยู่<br /><br />ขณะที่อีกห้วงนึงฉันคิดถึงผู้หญิงอีกคน ที่ฉันรักเค้า แต่เราสองคนก็รักกันได้ไม่เต็มที่<br /><br />ทำไมฉันถึงคิดถึงผู้หญิงสองคนนี้สลับกันไปมา<br /><br />บางวันฉันก็คิดถึงอีกคนนึงมาก จนไม่คิดถึงอีกคน<br /><br />เป็นแบบนี้อยู่ตลอดเวลา<br /><br />ฉันกลายเป็นคนหลายใจไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ<br /><br />ทั้งๆที่ฉันคิดว่า ฉันเปนคนรักเดียวใจเดียวมาตลอด<br /><br />หรือเพราะฉันไม่อาจรักผู้หญิงสองคนนี้ได้อย่างเต็มที่<br />เลยได้แต่นึกถึง ฝันถึงอยู่แบบนี้<br /><br /><br />ฉันรักเธอทั้งสองคน แต่ก็ไม่รู้ว่ารักใครมากกว่ากัน<br />ฉันคิดถึงเธอทั้งสองคน แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงคิดถึงแค่คนใดคนหนึ่งไม่ได้<br /><br /><br />ทั้งสองคนมีความสำคัญกับฉัน<br /><br />หรือจริงๆแล้ว ฉันมันแค่คนเห็นแก่ตัว<br /><br /><br />เห้ออ ทำไงดี ฉันเลิกคิดถึงเธอทั้งคู่ไม่ได้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-4547895603944003455?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-80104956687025113872008-11-08T14:03:00.004+07:002008-11-13T19:03:56.239+07:0008.11.08<br /><br />ฉันไม่ได้คิดอะไรเลย ไม่เคยคิด ว่ามันจะกลับมาอีก<br />ความรู้สึกนั้น กับเธอ<br /><br />ฉันอยากให้เธอเป็นเพื่อนที่พิเศษที่สุดของฉัน<br />ไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดา เธอเป็นมากกว่านั้น<br /><br />สัมผัสของเพื่อนธรรมดากับพิเศษมันไม่เหมือนกัน<br />เธอก็คงรู้ ฉันอยากสัมผัสเธอในแบบที่ต่างออกไป<br /><br />แต่ถ้าหากมันทำให้ฉันกับเธอหรือ ฉันเพียงคนเดียว<br />คิดมากไป จนเกิดความหวั่นไหวบางอย่าง<br /><br />ฉันก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น<br /><br />เธอ คืนที่เธอกุมมือฉัน คืนที่เรานอนจับมือกันทั้งคืนจนเช้า<br /><br />เธอคิดอะไรอยู่ และฉันคิดอะไรอยุ่ ฉันอยากรู้ว่าเธอคิดอะไร<br />แต่คงไม่ถาม เพราะ ฉันคิดว่าเธอก็คงไม่อยากตอบ<br /><br />แต่ฉันจะบอก ความรู้สึกของฉัน ให้เธอรู้ ซึ่งที่จริงแล้ว เธอก็อาจจะรู้อยู่แล้ว<br /><br />เธอ สัมผัสแรกจากมือของเธอ ฉันรู้สึกอุ่น<br />อุ่นจนสะดุ้งตื่นจากความหลับ<br /><br />แล้วปฏิกิริยาตอบสนองก็อย่างที่เธอได้รับ<br />ฉันบีบมือเธอตอบ กุมมือเธอไว้แน่น<br /><br />แม้ในขณะที่เราพูดคุยกัน ในเรื่องต่างๆ<br />ฉันกับเธอก็ยังกุมมือกันไว้<br /><br />ฉันอยากจูบที่หลังมือเธอเบาๆ แต่ก็กลัวเกินกว่าจะขอเธอ<br />ฉันจึงรอให้เธอหลับไปก่อน แล้วจึงฉวยจังหวะนั้นทำตามใจ<br /><br />ก่อนเธอกับฉันจะหลับไป เราสองคน กุมมือทั้งสองข้างของกันและกันไว้<br />เธอจำได้รึเปล่า เธออาจจำไม่ได้ แต่ฉันคงไม่มีทางลืม<br /><br />เธอสัมผัสถึงความรู้สึกบางอย่างของฉันบ้างมั้ย<br />ฉันรักเธอมาตลอดเวลา รักเสมอ<br /><br />ถึงแม้จะได้พยายามเปลี่ยนรูปแบบไปจากเดิม<br />แต่ลึกๆแล้ว ฉันก็ยังคงรู้สึกเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไป<br /><br />ที่เปลี่ยนก็เป็นเพียงคำพูดและการกระทำ ที่พยายามแสดงออกไปให้น้อยที่สุด<br /><br />ฉันอยากให้เธอวางใจในตัวฉัน และพูดเรื่องราวต่างๆในใจได้อย่างไม่ขัดเขิน<br /><br />ถ้าคืนนั้น เธอแค่ใช้ฉันเป็นเครื่องมือ เพื่อไล่ความรู้สึกกับคนอีกคนไป<br />ฉันก็ยินดี แต่เธออย่าทำแบบนั้นบ่อยนัก<br />เพราะบางที ฉันก็ไม่แน่ใจว่า จะหวั่นไหวไปกับเธอมากแค่ไหน<br /><br />ที่บอกว่า อย่าจับมือฉัน ก็เพราะฉันกลัวว่า ฉันจะรักเธอมากกว่าเดิม<br /><br />แต่ลึกๆแล้ว ฉันอยากให้เธอจับมือฉันไว้ นานที่สุดเท่าที่จะทำได้<br /><br />ฉันชอบสัมผัสนั้น เธอจะรู้สึกอะไรเหมือนฉันบ้างมั้ย<br />อย่างน้อย แค่ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจ บ้างก็ยังดี<br /><br />ปลายนิ้วที่ไล้แตะกัน สัมผัสของฝ่ามือที่ประกบกัน<br />ฉันจะไม่ลืม และ คงลืมไม่ลง<br /><br /><br />ฉันไม่อาจลืมคืนที่เราจับมือกัน คืนนั้น<br />ถึงแม้จะเป็นแค่เพียง ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-8010495668702511387?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-24878293499411959362008-04-24T19:50:00.002+07:002008-04-24T19:59:56.534+07:00ไม่ได้มาเขียนที่นี่ซะนาน<br /><br />ตอนนี้ก็กลับมาอยู่บ้านแล้ว<br /><br />กลับมาช่วยแม่ขายของที่ร้าน จะย้ายออกจากหอสิ้นเดือนนี้<br /><br />ที่ผ่านมาก็ทำงานที่ร้านวีดีโอหนึ่งเดือน<br />แล้วก็ไปทำสมุดโน้ตขายกับเพื่อน<br /><br />พรุ่งนี้ก็ไปขายสมุดต่อ<br /><br />กะว่าวันธรรมดาจะช่วยแม่ขายของแล้วก็หาเวลาไปเรียนด้วย<br />ส่วนวันศุกร์ถึงอาทิตย์ก็ไปขายสมุด<br /><br />เรื่องเพลงก็ยังคงทำต่อไป แต่งกันอยู่เรื่อยๆ<br /><br />ส่วนเรื่องหัวใจ ก็ยังทรงๆ เอาแน่นอนไม่ได้<br /><br />ตอนนี้ก็มีเรื่องเรียนที่เครียดๆนิดนึง<br />เพื่อนจบกันหมดแล้ว เรายังไม่ถึงไหนเลย<br /><br />นี่ก็เจอปัญหาอีกแล้วว่า วิชาที่ลงคณะจัดสอบเอง<br />แล้วนี่เราจะรู้เรื่องมั้ยเนี่ย หนังสือก็ยังไม่ได้ซื้อ<br /><br />จะพยายามนะ ยังไงก็ต้องเอาให้จบ<br /><br />นอกจากเรื่องเรียนก็ไม่มีอะไรละ<br />กับคนที่บ้านก็โอเคดี ยังไม่มีปัญหาเหมือนที่คิดไว้ตอนแรก<br /><br /><br />สบายใจหน่อยละ<br /><br /><br />โอเค มีเวลาไว้จะมาเขียนอีก<br /><br />วันนี้ จบละ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-2487829349941195936?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-81126722731083381452008-03-16T00:32:00.002+07:002008-03-16T00:39:19.732+07:00ติดแหงกอยู่ที่ร้านหนังทั้งวันทั้งคืน<br />สิ้นเดือนนี้จะออกละ ลากันที<br />เวลาที่หายไป ก็จะได้กลับคืนมา<br /><br />คิดถึงคน คิดถึงกลอง<br />คิดถึงความอิสระที่เคยมี<br /><br />ออกมาเมื่อไหร่ จะใช้ชีวิตให้เต็มที่ไปเลย<br /><br />อยากไปงานเดอะเรดิโอ ก็อดไป เสียดายว่ะ<br />งานทีสิทไอ้เล็กรอบสอง ก็อดไป โว้ย เซ็ง<br /><br />นี่ใช่มั้ยวะ ชีวิตคนทำงานกินเงินเดือน<br />ยังไงก็ไม่ใช่ตัวเรา<br /><br />ต้องมีชีวิตที่ดีกว่านี้สิน่า<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-8112672273108338145?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-49195415122499457532008-02-21T00:16:00.003+07:002008-02-21T00:33:12.667+07:00สวัสดี<br /><br />เช้าวันนี้ เราจะทำงานที่ร้านหนังครบหนึ่งอาทิตย์พอดี<br />หกวันที่ผ่านมาเหนื่อยมาก ปวดหลัง ปวดขา<br />กลับมาบ้านก็ไม่มีเวลาอ่านหนังสือ<br />บางทีก็คิดว่า นี่เราจะทำให้ตัวเองลำบากทำไม<br />ถ้าอยู่ที่บ้าน ป่านนี้ก็ได้อ่านหนังสือ อย่างที่ต้องการ<br />มีเวลาไปเที่ยว มีเวลาไปดูหนัง ไปซ้อมดนตรี<br /><br />แต่ใครจะรู้ บางทีการอยู่บ้าน<br />อาจไม่สบายใจเหมือนกับที่อยู่คนเดียวตอนนี้ก็ได้<br />เพียงแต่ อิสระและความสบายใจอาจต้องแลกมา<br />ด้วยความลำบากกาย และเราตัดสินใจแล้ว<br />ว่าเราต้องอดทนให้ได้ จนกว่าเราจะเรียนจบ<br /><br />เราทำงาน จนไม่มีเวลาไปอ่านบลอก<br />อยากจะเขียนแต่ก็เหนื่อยเกินกว่าจะคิด<br />เลยปิดบลอกที่นั่นไปดีกว่า อีกอย่าง<br />การที่เราเข้าไปที่นั่น แล้วเห็นชื่อของใครบางคน<br />มันทำให้เราคิดถึงเค้าขึ้นมา ทั้งๆที่ไม่อยากคิด<br /><br />เราคิดถึงเค้า และ เราก็ร้องไห้<br />ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทั้งๆที่เราคิดว่า<br />เราลืมเค้าไปได้มากแล้ว<br />แต่ที่จริง เค้ายังอยู่ในใจเรา ไม่ได้หายไปไหน<br />เราได้แต่หวังว่า เค้าจะค่อยๆจางไปจากใจเรา<br /><br />เราไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้<br />แต่เค้าเลือกที่จะไม่คุยกับเรา<br />เราเองก็คงต้องทำใจยอมรับให้ได้<br />แม้ว่าเราจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม<br /><br />แม้แต่ความเป็นเพื่อน ก็ให้ไม่ได้<br />เราเสียดาย เสียใจ กับเรื่องดีๆที่ผ่านมา<br /><br />เราคิดถึงเค้า เราอยากรู้ว่าเค้าเป็นไงบ้าง<br />สบายดีรึเปล่า แต่เราก็ไม่กล้าพอที่จะทำอะไร<br /><br />เราได้แต่พยายามทำงานให้หนัก เพื่อจะได้ไม่ต้องคิดถึงเค้า<br /><br />เรายังรักอยู่ และไม่รู้ว่าจะรักถึงเมื่อไหร่<br /><br />เราขอโทด ที่เรารัก<br /><br />ง่วงมาก เราคงต้องไปนอนแล้ว<br />คงอีกนาน กว่าเราจะมาเขียนใหม่<br /><br />วันนี้เราแค่อยากบอกว่า เรายังรักและคิดถึงคนๆนึง<br />และชีวิตเราตอนนี้มันหมดไปกับงานที่ร้านหนัง<br /><br />สวัสดี<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-4919541512249945753?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-38152757066253548162008-02-14T01:04:00.002+07:002008-02-14T01:20:23.264+07:00วันพุธ หยุดพ่นควัน*<br /><br />วันนี้ตื่นสิบโมง อาบน้ำแต่งตัว ไปอ่านหนังสือที่ห้องเจี๊ยบกับมะ<br />อ่านมั่ง คุยมั่ง เล่นเน็ตมั่ง สรุปคือ ไม่ค่อยได้อ่านเท่าไหร่เลย<br /><br />แล้วตอนเย็นก็ไปกินข้าวกับมะ กลับมานั่งดูคลิปหนังเรื่องlust caution<br />หาฉากอีโรติกโดยเฉพาะ แล้วก็เจอฉากsex sceneความยาวห้านาที<br />ดูกันสองคนกับมะ ดูเพราะว่า จะซื้อดีวีดีมาให้เจี๊ยบดู เห็นบ่นว่าอยากดูอีโรติก<br /><br />แต่เราอยากดูทั้งหมด ไม่ใช่เฉพาะฉากนั้น อยากดูเนื้อเรื่อง การแสดง<br />แล้วที่สำคัญอยากดูพี่เหลียงสุดเท่ แต่ฉากเซ็กซ์นี่มันเยอะจริงๆแฮะ ฮ่าๆ<br /><br />พอสามทุ่ม เจี๊ยบก็มา มีดอกกุหลาบมาให้มะด้วย<br />อิจฉาคนมีคู่ว่ะ แต่ว่า พอถึงเวลามีกับเค้าขึ้นมา<br />ก็ใช่ว่าจะมีความสุขเสมอไปน่ะนะ ได้อย่างเสียอย่าง<br /><br />สรุป ตอนนี้ยังไม่อยากมีใครจริงจังว่ะ<br />แค่รักคนๆนึงที่เค้ามีแฟนแล้ว ก็ปวดหัว(ใจ)จะตายละ<br /><br />เออ พอเจี๊ยบมาก็กลับห้อง มาออนเอ็ม<br />คุยกับเอม เรื่องโน้นนี้ แล้วอยู่ๆก็บอกเอมว่าอยากเลิกบุหรี่<br />เพราะคิดมาหลายวันแล้ว มะก็บอกให้เลิก<br />เอมก็บอกว่า ถ้าเลิกได้จะซื้อหนังสือให้<br />เราเลยสัญญาไปแล้วว่าจะเลิกให้ได้<br /><br />ตัดสินใจจะเลิกจริงๆแล้วล่ะ สูบไปก็มีแต่จะแย่ลง<br />ไม่มีอะไรดีสักนิด ไม่รู้จะสูบทำไม<br /><br />พอคิดว่าจะเลิก ก็เลยไปเขียนบลอกที่เอ็กทีน<br />ไปประกาศให้ชาวบ้านเค้ารู้ด้วย จะได้ไม่กลับคำ<br /><br />วันนี้ก็วันสุดท้ายละที่จะสูบ เหลือบุหรี่อีกห้าตัว<br />ทีแรกว่าจะสูบให้หมดคืนนี้ แต่เปลี่ยนใจ<br />จะเก็บไว้ทดสอบตัวเองว่าจะทนได้มั้ย<br /><br />แล้วสิ้นเดือนนี้ไปเที่ยวข้าวสารก็จะเป็นบททดสอบใหญ่<br />มาดูกันว่าเราจะยอมแพ้หรือจะเอาชนะมันได้<br /><br />พรุ่งนี้ทำงานที่คุมองวันสุดท้ายแล้ว ใจหายว่ะ<br />ทำมาตั้งหลายปี แล้ววันศุกร์ก็เริ่มทำงานที่ใหม่<br />จะเจออะไรแย่ๆรึเปล่าน้อ แอบกลัวนิดๆ<br />แต่ก็จะพยายามอดทน เพื่อชีวิตที่อยากใช้<br /><br />ไปนอนแล้ว พรุ่งนี้ตื่นมาซักผ้าแต่เช้า<br />อ่านหนังสือสอบด้วย ต้องขยันหน่อยเรา<br /><br />สวัสดี<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-3815275706625354816?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-30119514964796642712008-02-12T16:37:00.000+07:002008-02-12T17:07:07.896+07:00วันอังคาร กูได้งานนนนนๆๆ*<br /><br /><br />เมื่อวานไปสมัครงานมาสามที่<br />ร้านหนังสอง ร้านมินิมาร์ทหนึ่ง<br />พอวันนี้ ตอนกินข้าวกลางวันเสด<br /><br />ร้านเอ็กไซต์ก็โทรมา นัดสัมภาษณ์ตอนบ่ายสาม<br />โคดดีใจ ในที่สุดก็เรียกกูสัมภาษณ์ซะที<br /><br />ไปสมัครซึทาย่ามากี่สาขา ไม่เคยจะเรียกอะ เซ็ง<br />เอ้กไซต์วันเดียว เรียกเฉยเลย<br /><br />โคดตื่นเต้นเลย แต่ใจไม่เต้นว่ะ ไม่เหมือนตอนเด็กๆ<br />สงสัยเพราะทำใจได้แล้วมั้ง เลยสงบขึ้น<br /><br />ก็นั่งรถไปถึงเกือบบ่ายสามพอดี<br />แล้วก็เข้าไปสัมภาษณ์กับพี่ที่เป็นหัวหน้ามั้ง<br /><br />จะบอกว่า พี่เค้าน่ารักว่ะ เสียงก็น่ารัก ที่โทรมาเรียกสัมภาษณ์น่ะ<br />ว่าแล้วว่าตัวจริงต้องดูดี ที่สำคัญ พี่เค้าคุยดีอะ เป็นกันเอง<br />ไม่รู้สึกเกร็งเลย เหมือนคุยกับเพื่อนคนนึง<br /><br />แต่ ไอ้ตอนที่ต้องตัดสินใจว่า ต้องเลิกทำงานที่คุมองวันเสาร์เนี่ย<br />มันคิดหนักจริงๆนะ ซึ่งพอคิดแล้ว ก็ตัดใจว่าต้องเลือกงานใหม่<br />เพราะทำคุมองอย่างเดียว ยังไงก็ไม่มีเงินพอจ่ายค่าหอ<br /><br />ที่ร้านเค้าไม่ให้หยุด ศ ส อา ไง เซ็งเลย เสียดายเงิน<br />แล้วก็ไม่อยากทิ้งที่นั่นไปด้วย ทำมานาน สงสารครู<br />ต้องหาคนใหม่ ต้องเสียเวลาฝึกเด็กใหม่อีก<br /><br />ทำไงได้ เมื่อถึงคราวต้องเลือก เราก็ต้องทำเพื่อตัวเองก่อน<br />แล้วถ้าเป็นไปได้ ถ้าได้หยุดวันธรรมดา ตรงกับวันพฤหัส<br />ก็คงไปทำที่คุมองหนึ่งวัน แต่เค้าบอกว่าพฤหัสหนังเข้า<br />เห้ออ สรุปอาจจะไม่ได้ทำ<br /><br />แต่ยังไงก็ดีใจ เพราะเค้ารับแล้ว แถมจะให้เริ่มงานวันรุ่งขึ้นเลย<br />แต่เราขอเป็นวันศุกร์ เพราะพฤหัสนี้ต้องเข้าไปคุยกับทางคุมองอีกที<br />คงออกมากะทันหันไม่ได้<br /><br />เห้ออ โล่งอก ได้งานทำซํกที สิ้นเดือนนี้มีเงินจ่ายค่าหอแล้วว้อย<br />มีเงินไปเที่ยวข้าวสารด้วย แล้วก็เก็บตังไปเนปาลปีหน้าดีกว่า<br />ดีใจๆๆ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ไปสมัครงานด้วยตัวเองและได้งานทำ<br /><br />ขอให้เจอเพื่อนร่วมงานที่ดี หัวหน้าที่ดีด้วยเถอะ สาธุ๊<br /><br />พนักงานใหม่ สู้ตายเว่ย จะทำให้ดีที่สุด<br /><br />ปล ได้ดูหนังฟรี ดีที่สุดก็ตรงนี้ อิอิ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-3011951496479664271?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-13371363668848462022008-02-10T23:47:00.000+07:002008-02-11T00:13:44.571+07:00วันอาทิตย์จิตแจ่มใส*<br /><br />ตื่นเก้าโมงเช้า แต่กว่าจะอาบน้ำก็เกือบเที่ยง<br />ออกไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือข้างหอกับมะ<br />ชามละสิบห้าบาทแน่ะ แอบแพง แต่ก็อร่อยใช้ได้<br /><br />ได้ร้านประจำแล้วล่ะ ต่อไปคงได้มาฝากท้องที่นี่บ่อยๆ<br />เพราะมีข้าวตามสั่งด้วย มีขนมหวาน แล้วก็พวกน้ำปั่น ชา กาแฟ<br />ร้านเค้าก็น่านั่ง ไม่ร้อนด้วย สะอาดอีกตะหาก<br /><br />จะว่าไปร้านที่หอก็มีตั้งสองร้าน แต่ไม่อร่อยว่ะ แถมสกปรกด้วย<br />ถ้ามันอร่อย เรื่องไม่สะอาดเราก็พอจะทำเป็นไม่สนใจได้อะนะ<br />แต่นี่แม่ง อย่างที่บอก รึเราเรื่องมากเองวะ ฮ่าๆ<br /><br />พอกินข้าวเสด ก็แยกย้ายห้องใครห้องมัน<br />กลับไปห้อง อ่านหนังสือ แล้วก็หลับ<br />ตื่นมาออนเอ็ม ดูบลอก ดูไฮไฟว์<br />เขียนจดหมายหานกเล็กอีกฉบับ ต่อจากวันที่เขียนบนรถเมล์<br />แล้วก็ทักเอ็มไปบอกเรื่องหนังสือ แต่ไม่มีข้อความตอบกลับมา<br /><br />ก็ปล่อยให้มันเป็นไป เพราะคงทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้<br /><br />บุ๋มโทรมาตอนไปกินข้าวด้วย เกือบลืม<br />โทรมาถามเรื่องหนังสือของปรายเล่มนั้น<br />เล่มที่เราซื้อให้นกเล็ก แล้วเราก็กำลังจะซื้อเก็บด้วย<br /><br />ยังจำประโยคนั้นได้อยู่เลย<br />"I miss u in ways I can feels"<br /><br />ตอนนี้เงินไม่มี แต่อยากได้หนังสือเพียบ<br />เห้อ อยากทำงานแล้ว จะได้มีเงินใช้<br /><br />วันนี้โทรหาแม่ บอกเรื่องเครื่องซักผ้า<br />ว่าจะเอามาไว้ที่ห้องเครื่องนึง เพราะที่บ้านมีสองเครื่อง<br />และคงไม่ใช้ทั้งสองอะนะ เปลืองไฟเปล่าๆ<br /><br />แต่เอามาไว้ที่ห้องก็คงไม่ได้ใช้มาก เพราะผ้าน้อยอะ<br />เอาไว้ซักผ้าปูที่นอนด้วย จะได้ไม่ต้องจ้างเค้าซัก<br /><br />อืม แล้วตอนค่ำๆก็นั่งอ่านหนังสือรอมะกับเจี๊ยบกลับมจากเดอะมอล<br />ฝากซื้อเบอร์เกอร์ เพราะขี้เกียจไปกินข้าวข้างนอก<br /><br />ระเบียงที่ห้องบรรยากาศโคดดี ลมเย็น ยุงไม่มี<br />นั่งอ่านหนังสือตั้งสองชม ฟังเพลงไป สูบบุหรี่ไป โคดชิว<br />แต่รู้สึกช่วงนี้ตัวเองสูบบุหรี่บ่อยว่ะ หรือว่าจะติดแล้ว<br /><br />เห้อ ก็ยังไม่อยากเลิกนี่นา ถึงจะมีคนบอกให้เลิกได้แล้วก็เหอะ<br /><br />พอสามทุ่มมะก็กลับมา เลยไปหาที่ห้อง<br />เอาใบค้ำประกันไปให้เจี๊ยบเซ็นต์ให้<br />แล้วก็เอาปิ๊กกีต้าร์ที่ฝากมะซื้อด้วย<br /><br />วันนี้เล่นกีต้าร์บ่อยเหมือนกันนะ หลังจากที่ห่างๆไปนาน<br />เริ่มอยากจะกลับมาเล่นอีกแล้ว<br />อยากซ้อมกลองด้วย รอเล้กเรียนจบ คงได้ซ้อมซักที<br /><br />ฟังเพลงของซิลลี่ ฟูล แล้วอยากตีกลองโคดๆ<br /><br /><br />เห้อ พรุ่งนี้สมัครงานอีกแล้ว กลัวๆไงไม่รู้ว่ะ<br />บางทีก็เฉยๆ บางทีก็นึกกลัวขึ้นมา แต่ยังไงก็ต้องหางานทำให้ได้<br />อย่างน้อยสิ้นเดือนนี้ช่วยแม่จ่ายครึ่งนึงก็ยังดีวะ<br /><br />ชีวิตอิสระต้องแลกด้วยความลำบากนิดนึงแหละ<br />ยังไงก็จะพยายาม แต่ตอนนี้คงต้องตั้งใจอ่านหนังสือสอบด้วย<br />วันนี้ดูตารางสอบละ ได้รามหนึ่งหมดยกเว้นตัวเดียวรามสอง<br /><br />ว่าแล้วก็ไปอาบน้ำ อ่านหนังสือต่อดีกว่านะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-1337136366884846202?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-73567680213964114142008-02-10T10:25:00.000+07:002008-02-10T10:53:22.586+07:00วันของเสือ*<br /><br />เมื่อวานไปทำงานแต่เช้า งานยุ่งมาก<br />เพื่อนอีกคนไม่สบาย กลับบ้านไปตั้งแต่บ่ายสอง<br />กูเลยทำงานหัวฟูเลย ปวดหลังสุดๆอะ<br /><br />พอเลิกงาน มีนัดกับเพื่อนไปดูคอนเสิตต่อ<br />ทีแรกว่าจะไม่ไปละ เหนื่อย ขี้เกียจเดินทาง<br />แต่ว่าเสียดายบัตรที่ได้มา ก็เลยไป<br /><br />ไปถึงสวนลุมไนท์ คนเยอะเหมือนกันนะ<br />เด็กแนวเพียบ แต่ไม่เท่างานแฟตหรอก<br /><br />ก็กว่าจะเจอชุ ยืนรอตั้งนาน โทรไปไม่รับ เพราะไม่ได้ยินเสียง<br />พอเข้างานไป วง อพมคป เล่นอยู่พอดี<br />เสียดายอดดู เดอะ ริช แมน ทอย<br /><br />แล้วดูวงแรกเสด ก็ย้ายไปเวทีของค่ายSo on<br />ได้ดูจีน มหาสมุทรเล่น มีผู้หญิงคนนึงมาเล่นกีตาร์กับกลองให้<br />แต่ไม่รู้จักชื่ออะ โคดชอบเลย เท่ว่ะ อยู่วงไรสักอย่างนี่แหละ<br />คนที่เล่นกีต้าร์น่ะนะ โคดเท่ น่ารักว่ะๆๆๆ<br /><br />พอดูจีนเสด ก็ไปดูสครับต่อ เห็นพี่เมื่อยชัดดีว่ะ<br />ก็เต้นไปเต้นมา ตอนนั้นนะเมาแล้ว เพราะกินเบียร์ไปแก้วนึง<br />แล้วสักพักก็เดินกลับไปดูอัศจรรย์จักรวาลที่เวทีเดิม<br /><br />วงนี้เล่นสดดีมาก โคดชอบ วิช่วลเค้าเจ๋ง<br />ถ้าใครอัพยามา รับรองสนุกสุดๆ ขนาดเราแค่เมาเบียร์<br />ยังหัวส่ายได้ขนาดนั้น สมกับเป็นดนตรีของค่ายนี้จริงๆ<br /><br />แล้วตอนเดินออกมาจะไปดูวงเรดิโอ เดป<br />บังเอิญเจอพวกทรายกับรุ่งเฉยเลย<br />คนเยอะแยะ แต่ก็ยังมาเจอกันจนได้<br /><br />สรุป ก็กลับกะพวกนี้ เพราะไปทางเดียวกัน<br />ประหยัดค่ารถได้หลายบาท<br /><br />พูดถึงความรุสึกที่ไปงาน ก็เฉยๆนะ<br />ไม่ได้สนุกมาก เสียดายไม่ได้ดูหนังสั้นเลย<br /><br />คราวหน้าถ้ามีงานอีกก็คงไปแหละ<br />แต่จะไปให้เร็วกว่านี้หน่อย จะได้ดูอย่างอื่นด้วย<br /><br />อืม พอกลับถึงห้องก็กินมาม่า คุยเอ็มกับเพื่อน แล้วนอน<br />วันนี้ตื่นตั้งแต่เก้าโมง ว่าจะอ่านหนังสือสอบละ<br />พรุ่งนี้ไปสมัครงานต่อ เห้อ เมื่อไหร่จะได้งานวะเนี่ย กลุ้มใจ<br /><br />จะสิ้นเดือนแล้ว ค่าโทรก็ยังไม่ได้จ่าย<br /><br />เห้อ บ่นไปก็เท่านั้น<br /><br />ไปดีกว่าเรา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-7356768021396411414?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-10210037361711894422008-02-08T20:52:00.000+07:002008-02-08T22:17:25.264+07:00สามวันจากรถไฟเป็นอื่น!!<br /><br />555 บ้าแล้วกู ไม่เกี่ยวเลย<br />แค่จะบอกว่า ไม่ได้มาเขียนสามวันแน่ะ<br />เพราะว่ากลับมืด คุยเอ็ม นอนดึก ตื่นเช้า<br /><br />ที่จริงก็ข้ออ้างนั่นแหละ เหตุผลคือขี้เกียจ<br />แต่วันนี้อยากเขียน ก็เลยได้เวลา<br /><br />สามวันที่ผ่านมา ก็ทำงาน วันพฤหัสกับวันนี้ วันศุกร์<br />พรุ่งนี้ก็ทำงานอีกวัน กะว่าวันอาทิตย์จะอยู่บ้านอ่านหนังสือสอบ<br /><br />วันจันทร์จะไปสมัครงานสามที่ ร้านหนังสอง ร้านมินิมารท์หนึ่ง<br /><br />เมื่อคืน อยู่ดีๆก็เกิดอารมณ์โรแมนติก<br />ออกไปมองท้องฟ้าแล้วเห็นสัญญาณไฟสีแดงบนตึก<br />ที่เอาไว้เตือนเครื่องบินน่ะ มองแล้วก็ว่ามันสวยดี<br />สีแดงๆ ในความมืด กระพริบถี่ๆ<br /><br />เลยเอาไปเขียนลงบลอกเอ็กทีน<br />เพราะไม่ได้เขียนที่นั่นนานแล้ว<br />กำลังคิดอยู่พอดีว่าจะเขียนอะไร<br /><br />อืม แล้วก็มีคอมเม้นท์นึงไม่ลงชื่อ<br />บอกว่า ดูแลตัวเองดีๆ<br />ใครวะแม่ง อยากรู้<br /><br />ทำไมไม่ลอกอิน แล้วใช่คนในเอ็กทีนเปล่าก็ไม่รู้<br />ทำไมต้องมาบอกให้ดูแลตัวเองดีๆ<br />พูดเหมือนเป็นคนรุจักกันอย่างนั้นแหละ<br /><br />ใครวะ?<br /><br />เห้อ ช่างเถอะ เล่าเรื่องวันนี้ดีกว่า<br />ก็ออกไปกินข้าวที่คาร์ฟูร์กับมะ แล้วก็แยกกัน<br />เราต้องไปทำงานที่คุมองตอนบ่าย<br /><br />เจี๊ยบฝากส่งพัสดุ ที่คาฟูไม่มี เราเลยต้องถือกล่อง<br />ไปส่งที่ข้างเดอะมอล พอไปส่งแล้ว ก็ต้องถือกล่องกลับ<br />เพราะเจี๊ยบไม่ให้ทิ้ง เราเลยต้องหอบหิ้วกล่องไปทำงานด้วย<br />คุณครูที่ทำงานถามว่าทำไมไม่ใส่ถุง เราไม่ชอบอะ<br />เราว่าถือถุง มันพะรุงพะรังกว่าถือกล่องนะ<br /><br />เราชอบถือกล่องสี่เหลี่ยม รู้สึกเหมือนต้องคอยทะนุถนอม<br />ประคองไว้ดีๆ ไม่ให้มันหล่น ไม่เหมือนถุงพลาสติก<br />ที่จะหิ้ว จะเหวี่ยงเล่นยังไงก็ได้<br /><br />สรุป เราก็ถือกล่องใบนั้นกลับมาส่งคืนเจ้าของจนได้<br /><br />นั่งรถกลับมาที่หอ สองต่อ เมื่อเช้านั่งสามต่อ<br />แต่ขากลับเราขึ้นสองแถว แล้วมาต่อรถเมล์สาย514<br />จากหน้าบิ๊กซีลาดพร้าว ลงถึงหอเลย เสียเงินน้อยกว่าเมื่อเช้าด้วย<br /><br />คราวหน้าขึ้นสายนี้ดีกว่า ประหยัดได้อีกสองสามบาท<br /><br />กลับมาถึงหอ ก็ยังไมได้กินข้าว ตอนแรกจะเดินไปกินที่โฮมโปร<br />แต่เปลี่ยนใจ ไปซื้อมาม่าที่ร้านของชำใต้ตึกแทน<br />ซื้อมาม่าคัพมากินกับนมดัชมิลอีกกล่อง<br />แล้วก็ไปหยอดเหรียญเอาน้ำมาขวดนึง<br /><br />ซื้อบุหรี่แอลเอ็มมาสามตัวเหมือนเดิม<br />เสียงยังไม่ทันหายเลยกู แล้วไหนว่าจะไปเปิดหมวกวันอาทิตย์นี้<br /><br />อยากไปจริงๆนะเนี่ย ไมได้เล่นนานแล้ว<br />ตอนนี้อยากเล่นเพลงของเดอะบีทเทิ่ลกับเรดิโอเฮดมากๆ<br /><br />แล้วสองสามวันมานี่ก็กำลังบ้าเพลงWhenของ vincent Gallo<br />พยายามจะแกะให้ได้ เพลงบ้าไรวะ เหงาพิลึก<br /><br />พรุ่งนี้ทำงานแต่เช้า เดี๋ยวคงต้องนอนไม่เกินตีหนึ่ง<br />ไม่งั้นทำงานไม่ค่อยไหว ง่วงนอน<br /><br />ไปอาบน้ำ แล้วแกะเพลง อ่านหนังสือต่อ ดีกว่า<br /><br />ไว้มาเขียนใหม่พรุ่งนี้ : )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-1021003736171189442?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-7306026357649342802008-02-05T15:11:00.000+07:002008-02-05T15:59:11.305+07:00*วันอังคาร สมัครงานๆ<br /><br /><br /><br />ไม่ได้มาเขียนนานมากสืบเนื่องจากย้ายหอแล้วไม่มีเน็ต<br /><br />แต่วันนี้มะเอาโน้ตบุคมาทิ้งไว้ที่ห้อง เลยสบโอกาสพอดี<br /><br /><br /><br />พยายามเข้าบลอกอยู่นานมาก เพราะจำรหัสผ่านผิด ตึ่งโป๊ะ!<br /><br /><br /><br />หลายวันที่ผ่านมามีเรื่องเล่าเพียบเลย จนไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี<br /><br />เอาเป็นว่า เริ่มจากวันเสาร์ ไปหามะที่สระบุรี ไปคุยกับแม่มะ<br /><br />เรื่องที่มีบุคคลลึกลับโทรไปหาแม่มะ แล้วใส่ร้ายเรากับเจี๊ยบ<br /><br />ตอนแรกว่าจะบุกไปเคลียร์กับคนๆนั้น แต่แม่เปลี่ยนใจ<br /><br />บอกว่าไม่ต้องไปยุ่งกับมัน แล้วก็ให้มะเปลี่ยนเบอร์ เมล ไฮไฟว์<br /><br /><br /><br />สรุปคือ แม่เหมือนจะเชื่อทางเรามากกว่าทางนั้น แต่ก็ไม่ไว้ใจเหมือนเดิมแล้ว<br /><br />เพราะประเด็นที่ว่า มะคบกับเจี๊ยบแบบแฟน คงทำให้แม่ไม่ไว้ใจ<br /><br />แต่ก็แปลกที่เค้าไม่พูดถึงเรื่องนี้เลย ทั้งๆที่ทางโน้นชูประเด็นนี้เป็นหลัก<br /><br /><br /><br />อืม ยังไงก็แล้วแต่ เรากับเจี๊ยบก็เคลียร์ตัวเองไปแล้ว<br /><br />พูดความจริงทุกเรื่อง เพราะเราไม่ได้พามะไปเสียคนแบบที่ฝ่ายโน้นพูด<br /><br />จะมีเรื่องเดียวที่ไม่พูดคือเรื่องชอบผู้หญิง เพราะไม่รู้จะพูดยังไง<br /><br /><br /><br />พอกลับจากสระบุรี ก็ไปข้าวสารต่อกับมุกข์ พีช ผึ้ง หนึ่ง<br /><br />ไปกินพิซซ่าลันตา แล้วก็ไปบริคบาร์ต่อ กินเบียร์ไปสองขวดมั้ง<br /><br />แต่ดูดบุหรี่เยอะมากน่าจะเป็นสิบตัว ช่างไม่เจียมสังขาร<br /><br />เพราะก่อนไปก็เป็นหวัดลงคอ เสียงหาย พูดไม่มีเสียงเลย<br /><br /><br /><br />เข้าบริคครั้งแรก ก็สนุกดีนะ แต่คนเยอะสัดๆอะ แทบไม่มีที่เต้น<br /><br />แถมไปเต้นกันตรงหน้าห้องน้ำ ร้อนมากๆ เหงื่อท่วมตัวกันเลยทีเดียว<br /><br /><br /><br />นั่งแทกซี่กลับหอกับมุกข์ นอนคุยกันจนถึงเช้า แล้วก็หลับไป<br /><br />ตื่นมาอีกทีตอนสิบเอ็ดโมง แม่โทรมาบอกจะเอาของมาให้<br /><br />เลยต้องรีบอาบน้ำออกไปคาร์ฟูร์ กินข้าวเสด แม่ก็มา<br /><br />แล้วมุกข์ก็กลับบ้าน ส่วนเราก็กลับไปที่ห้อง นอนอ่านหนังสือ<br /><br /><br /><br />วันอาทิตย์ไม่ได้ทำไรเลยทั้งวัน นอกจากอ่านหนังสือ<br /><br /><br /><br />ส่วนเมื่อวานวันจันทร์ ตื่นเที่ยง เพราะฝนตกตั้งแต่เช้า เลยนอนสบาย<br /><br />ว่าจะไปสมัครงาน แต่ฝนมันไม่หยุดสักที สุดท้ายก็ไม่ได้ไป<br /><br />แต่ตากฝนไปร้านหนังสือที่คาฟูร์แทน เหลือเงินอยู่สองร้อยกว่าบาท<br /><br />ว่าจะไม่ซื้อเพราะต้องเก็บไว้ใช้ถึงวันพฤหัส<br /><br />แต่แล้วก็อดไม่ได้ ซื้อ a chance of sunshine มาเล่มนึง<br /><br />เพราะเห็นมันมีเล่มเดียวในร้าน แล้วก็ไม่ค่อยเห็นวางขายที่ร้านไหน<br /><br />สรุป เหลือเงินอยู่ยี่สิบบาท เลยต้องบากหน้าโทรไปขอเงินแม่<br /><br />พอซื้อเสร็จก็กลับมาอ่าน ภาพสวยมาก เรื่องก็ดี เคยดูหนังมาก่อน<br /><br />แต่พอมาอ่านหนังสือ รู้สึกว่ามันได้อารมณ์แตกต่างกันค่อนข้างมาก<br /><br /><br /><br />ว่าแล้วก็อยากหาหนังมาดูอีกสักรอบจัง :)<br /><br /><br /><br />มาถึงเรื่องวันนี้ เมื่อคืนอ่านหนังสือของMartin Pageจนจบ<br /><br />เพราะพรุ่งนี้ต้องเอาไปคืนที่หอกลาง เลยนอนตอนตีสอง<br /><br />ฝนตกตลอดทั้งคืนเลย ตื่นอีกทีตอนเก้าโมงเพราะมะโทรมา<br /><br /><br /><br />มะมาที่หอ ซื้อข้าวเหนียวไก่ย่างมาฝาก<br /><br />แล้วก็เอาโน้ตบุคมาทิ้งไว้ให้เล่น<br /><br />แล้วก็บอกข่าวร้ายเรื่องโดนรีไทร์<br /><br />ไม่รู้จะปลอบใจเพื่อนยังไง เพราะเรื่องนี้ก็เคยคุยกันแล้ว<br /><br />แต่ไม่คิดว่าจะไทร์จริงๆ<br /><br />สงสารเพื่อน ดูเหมือนไม่เครียด แต่จริงๆแล้วคงเครียดมาก<br /><br />ไหนจะต้องบอกแม่กับพ่ออีก ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง<br /><br /><br /><br />เห้อ ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอนจริงๆนะ อะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอ<br /><br /><br /><br />อืม หลังจากคุยกันที่ห้อง มะต้องกลับบ้าน เราก็ต้องออกไปสมัครงาน<br /><br />นั่งรถไปเดอะมอลล์ ไปส่งมะที่วินรถตู้ แล้วเราก็ไปที่แฟมิลี่มาร์ท<br /><br />ไปถามเรื่องสมัครงาน ต้องมีคนค้ำประกันด้วย เลยยังสมัครไม่ได้<br /><br />ต้องเอาใบสมัครกลับมาให้คนค้ำเซ็นต์ก่อน ซึ่งถ้าให้แม่ค้ำ<br /><br />ก็ต้องรอแม่กลับมาจากหาดใหญ่ แต่ถ้าให้เจี๊ยบค้ำก็สมัครได้เลย<br /><br /><br /><br />ต้องดูอีกทีนึงล่ะนะ<br /><br /><br /><br />หลังจากเอาใบสมัครมา ก็แวะไปไอทีเซ็นเตอร์ ไปดูโน้ตบุค<br />ก่อนขึ้น เจอบู้ทขายหนังสือราคาลดกระหน่ำ<br />เลยได้สารกระตุ้น หน้าปกวรรณสิงห์กับจีน มหาสมุทรมาสองเล่ม<br />เล่มละสิบห้าบาท จากราคาปก แปดสิบ เหอๆ ถูกโคด ไม่รุทำไม<br /><br />เออ แล้วก็ขึ้นไปดูโน้ตบุคชั้นสอง มีของเอเซอร์ กับ คอมแพค<br />ราคาสูสีกันมาก สเปคก็ไม่ต่างกันมาก เลยยังไม่รุจะเอายี่ห้อไหนดี<br />คาดว่าคอมแพคได้เปรียบ เพราะสีดำล้วน แถมถูกกว่า ฮ่าๆ<br /><br />แต่ยังไงก็ต้องรอเดือนมีนาโน่นแน่ะ กว่าแม่จะได้เงิน<br />ตอนนี้ก็ใช้ของชาวบ้านเค้าไปก่อนละกัน --"<br /><br />สรุปวันนี้ก็ค่อยหายเบื่อหน่อย มีเน็ตเล่น ถึงจะไม่กี่วันก็ยังดี<br />พอได้อัปบลอก ดูโน่นนั่น ตามประสาคนว่างงานT_T<br /><br />อยากได้งานแล้วว้อย งานอะไรก็ได้ ที่ทำให้กูมีเงินจ่ายค่าหอ<br />ที่สำคัญ ถ้าเป็นกะดึกได้ยิ่งดี กลางวันจะได้มีเวลาไปทำอย่างอื่น<br /><br />เอาเถอะ ได้งานอะไรเดี๋ยวก็รู้ วันนี้เขียนพอละ<br />เดี๋ยวไปดูหนังห้องเจี๊ยบดีกว่า พรุ่งนี้ต้องเอาแผ่นไปคืนนกเล็กแล้ว<br /><br />เออ ลืมเล่าเรื่องจดหมาย เมื่อคืนนั่งเขียนจดหมายถึงนกเล็กตอนเที่ยงคืน<br />กว่าเสร็จก็ชั่วโมงนึงพอดี แค่สี่แผ่นไม่รู้ทำไมมันนานนัก แถมเป็นจดหมาย<br />ที่จะไม่ได้ถูกส่งอีกตะหาก ถ้าโชคดี วันนึงก็อาจจะได้ส่งน่ะนะ<br />แต่ตอนนี้ได้แต่เก็บเอาไว้ ทำได้แค่เขียนถึงเท่านั้นเองล่ะ<br /><br />อืม แต่ก็ดีกว่าไม่ได้เขียนนะ ถ้าไม่ได้เขียนคงอึดอัดแย่อะ<br /><br />พูดถึงนกเล็กแล้วนึกถึงบุ๋ม โทรมาด้วยแหละวันนี้<br />ถามว่าทำไมไม่ออนเอ็ม หายไปหลายวันเลย<br />ก็คุยกันนิดหน่อยแล้วบุ๋มก็ไปเรียน<br />แต่คนที่ไม่ได้คุยเลยก็คือนกเล็ก หายเงียบไปทั้งเราและนกเล็ก<br /><br />สงสัยว่าจะลืมกันซะแล้วมั้ง ทั้งสองฝ่าย รึเปล่าหว่า?<br />บางทีก็รุสึกว่าอยากลืมเหมือนกันนะ ไม่รู้ทำไม<br />แต่สุดท้ายก็ไม่ได้หรอกว่ะ ยังไงก็คิดถึงอยู่ดี<br /><br />เห้อ บ่นเพ้อไรเนี่ยกู ไปจริงๆละ หวัดดี :p<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-730602635764934280?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-27578493700479911432008-01-31T01:18:00.000+07:002008-01-31T01:41:47.462+07:00วันสุดท้ายในบ้านหลังนี้*<br /><br />ตอนเช้าคงย้ายออกจากบ้านแล้ว<br />เก็บของยัดใส่รถแม่ เหลือแค่คอมตัวนี้อย่างเดียว<br />ไม่รู้ว่าจะได้มาเขียนอีกเมื่อไหร่<br /><br />วันนี้ยังไม่ได้อาบน้ำเลยทั้งวัน<br />นั่งดูหนังญี่ปุ่นของนกเล็กจนถึงตอนนี้<br />แผ่นสุดท้ายใกล้จบแแล้ว เดี๋ยวคงไปนอน<br /><br />ได้คุยเอ็มกับจ๋าด้วย หลังจากที่ไปเม้นท์กันไปมาที่ไฮ5<br />คุยเรื่องเรียน เรื่องชีวิตกันนิดหน่อย<br /><br />สองวันมานี่รู้จักคนเพิ่มเป็นสองคนแล้ว<br />เมื่อวานก็คุยกับผู้หญิงที่ชื่อเอม<br />เพื่อนแนะนำให้อีกที เรียนจบทำงานแล้ว<br />อายุมากกว่าเราสองปี ก็คุยดีนะ<br />แต่ตอนนี้ยังไม่อยากคบใครจริงจัง<br />เพราะเราเองก็ยังตัดใจจากคนที่ชอบไม่ได้<br /><br />พรุ่งนี้ต้องไปทำงานตอนบ่ายอีก ครูโทรมาตาม<br />บอกว่าครูอีกคนไม่ว่าง เราเลยรับปากว่าจะไป<br />คงต้องขนของแล้วเอาไปวางไว้ก่อน ค่อยไปจัดอีกทีตอนเช้า<br /><br />วันนี้คงเขียนแค่นี้ ไม่รู้จะเขียนอะไร<br />เพราะไม่มีอะไรเลยจริงๆ<br />ชีวิตประจำวันเหมือนเดิม เหมือนเมื่อวาน<br />คิดถึงคนเดิมๆ ซ้ำๆ เหมือนเมื่อวาน<br /><br />ตื่นนอน เปิดคอม เล่นเอ็ม ไฮ5 บลอก<br />กินข้าว ดูหนัง นอน คิดถึงคน<br /><br />นอยบ้าง เนือยบ้าง<br /><br />ซ้ำซากมาหลายวันแล้ว<br /><br />แต่ถ้าย้ายไปอยู่หอ คงทำแบบนี้ไม่ได้แล้วนะ<br />ต้องหางานทำ หาเงินจ่ายค่าหอ<br /><br />เห้อ หนังจบแล้ว ต้องไปนอนแล้วล่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-2757849370047991143?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-38445259821589091962008-01-29T23:36:00.000+07:002008-01-29T23:55:22.261+07:00เมื่อคืนนอนกี่โมงไม่รู้ อ่าน ซามูไรตกดิน ที่ยืมนกเล็กมาจนจบแล้วก็หลับ<br />วันนี้ตื่นกี่โมงไม่รู้ เหมือนกัน ตื่นมาแล้วก็ไม่เจอใคร เพราะแม่พายายไปหาหมออีกรอบ<br />เราก็ลงมาเปิดคอม หาอะไรกิน สักพักแม่ก็กลับมา พี่ก็กลับมาด้วย<br /><br />แม่ซื้อก๋วยเตี๋ยวมาให้ เรากินเสร็จแล้วก็นั่งหาหนังในเว็บดู<br />อ่านมาจากหนังสือแล้วอยากดู เลยลองหาปรากฎว่าเจอ<br /><br />เรื่องแรก picnic ของ ชุนจิ อิวาอิ ดูแล้วหม่นได้ใจจริงๆว่ะ<br />ตอนจบสะเทือนอารมณ์โคดๆ เท่านั้นยังไม่พอ<br />ไปเจอเรื่อง Visitor Q เข้าให้ คราวนี้ดูแบบไม่ต่อเนื่อง<br />เพราะทนไม่ไหว หนังมันเหี้ยเกินไป ดูแบบผ่านๆ<br />หนังของมิอิเกะนี่สุดจะทน เท่าที่ดูมา ชอบ อิจิ มากสุด<br />เพราะมันซาดิสต์ก็จริง แต่ก็ยังมีอารมณ์ขัน ไม่เหมือนเรื่องอื่น<br /><br />อืม ดูจบแล้วอยากจะอ้วก ไม่อยากทำไรเลย<br />รู้สึกเหมือนจะไม่สบาย เลยขึ้นไปนอนห้องแม่<br />แม่นอนให้เค้านวดอยู่ เรานอน พยายามจะหลับ<br />แต่ก็ได้ยินเสียงเค้าคุยกัน เรื่องงานของแม่<br />เราไม่อยากฟัง แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง ข้างล่างพี่ก็อยู่<br />ก็นอนฟังไปเรื่อยๆ รู้สึกแปลกๆ ที่ได้รู้เรื่องงานของแม่<br /><br />แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่อยากให้แม่ทำงานนั้นอีก<br />แต่ที่เราอยู่มาได้ทุกวันนี้ ก็เพราะแม่ทำงานนั้นหาเลี้ยงเรา<br />เราไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไง ผิดหรือถูก ขาวหรือดำ เราแยกมันไม่ออก<br /><br />ได้แต่หวังว่า แม่คงไม่ต้องกลับไปทำงานแบบนั้นอีก<br /><br />เรานอนฟังแม่พูดกับหมอนวดจนหลับไป<br />แล้วก็ตื่นลงมาช่วยแม่ทำกับข้าว<br />ทำเสดก็นั่งดูหนังที่ยืมนกเล็กมา<br />แล้วก็กินข้าว กินข้าวเสดนั่งออนเอ็ม<br />เปิดหนังดูต่ออีกสองสามแผ่น แต่ตอนนี้คอมมันไม่ยอมอ่านแผ่นต่อ<br />เราเลยมานั่งเขียนนี่แหละ <br /><br />มะรืนนี้ก็ย้ายหอแล้ว วันเสาร์มีนัดกับพวกมุกข์<br />หวังว่าคงไม่มีอะไรติดขัดนะ<br /><br />อืม ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป เราคงไม่ได้มาเขียนสักพักถ้าไม่มีเน็ตเล่นน่ะนะ<br />ไม่รู้ว่าจะได้ใช้รึเปล่า อาจจะไปเล่นที่ห้องเพื่อน แต่ก็เกรงใจมัน<br />ถ้่ามีเน็ตให้เล่น ก็คงได้มาเขียนเล่าเรื่องหอใหม่ เรื่องที่ไปเที่ยว<br /><br />ตอนนี้ ไปดูหนังต่อละ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-3844525982158909196?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-21264350029574812952008-01-28T22:56:00.001+07:002008-01-29T20:28:59.292+07:00เมื่อคืนนอนตีสอง อ่านแกะรอยแกะดาวแต่ไม่จบ<br />ตื่นมาอีกทีตอนกี่โมงไม่รู้ ได้ยินเสียงแม่ลุกไปแต่งตัว<br />ทำกับข้าว แล้วบอกว่าจะพายายไปหาหมอ<br /><br />พอตื่นแล้วก็เลยนอนอ่านแกะรอยแกะดาวต่อ<br />หลับๆตื่นๆอยู่บนเตียงแม่นั่นแหละ<br />วันนี้ไม่อยากลุกจากที่นอนเลย<br />รู้สึกเหมือนจะไม่สบาย เจ็บคอแปลกๆ<br />จะว่าเพราะสูบบุหรี่วันก่อนก็ไม่น่าเกี่ยว<br />มันเหมือนอาการเริ่มแรกของไข้หวัดมากกว่า<br /><br />อืม ก็นอนอ่านแล้วก็หลับไป จนแม่กับยายกลับมาบ้าน<br />เราลงมากินขนมปังกับน้ำผลไม้ แล้วขึ้นไปอ่านต่อ<br />แล้วก็หลับยาวจนบ่ายสอง ตื่นอีกทีเพราะเสียงคนทะเลาะกัน<br /><br />พี่เราขึ้นมาที่ห้อง มาเอาของไรซักอย่าง แล้วก็ลงไป<br />ได้ยินเสียงแม่ด่าพี่ดังลั่น แล้วก็ด่าน้าด้วย<br />เราไม่อยากลงไป ก็เลยนอนอยู่ข้างบน จนเสียงเงียบไป<br />แต่สักพักน้าเราก็มาที่บ้าน มาร้องไห้กับแม่เรา<br />แล้วก็ได้ยินเสียงแม่เราด่าคนโน้นคนนี้ สลับกับเสียงน้า เสียงยาย<br /><br />เราปวดหัว อยากหายตัวไปจากบ้านนั้น<br />แทบทนรอไม่ไหวที่จะออกจากบ้านนี้แล้ว<br /><br />เบื่อที่ต้องมาได้ยินเสียงอาละวาดของคน เสียงทะเลาะ<br />เราอยากอยู่แบบเงียบๆเหมือนเดิมที่เคยเป็นมา<br />ถึงจะเหงาบ้างในบางครั้ง แต่ก็ยังดีกว่าต้องทนอยู่แบบนี้<br /><br />หลังจากเสียงต่างๆเงียบหายไป เราลงมาข้างล่าง<br />มากินข้าว แล้วก็อ่านแกะรอยแกะดาวต่อ<br />แล้วสักพักก็มีญาติมาที่บ้าน เป็นญาติห่างๆ<br />มาพร้อมกับเสียงพูดคุยดังลั่น วุ่นวายอีกแล้ว<br /><br />เราทนอ่านอยู่ข้่างล่างได้แค่สักพักก็ไม่ไหว<br />ต้องขึ้นไปอ่านต่อข้างบนจนจบเล่ม<br /><br />เราเบื่อเหลือเกิน เบื่อคน เบื่อความวุ่นวาย<br />เบื่อการทะเลาะ เบื่อความโมโหร้าย<br /><br />เราอยากไปให้ไกลจากสิ่งเหล่านี้<br /><br />อีกสองวันเท่านั้น เราจะเป็นอิสระแล้ว<br />เราจะได้อยู่คนเดียวเหมือนเคย<br />จะไม่ต้องทนกับสิ่งพวกนี้อีก<br /><br />วันนี้เราแทบไม่ทำอะไรเลยนอกจากอ่านหนังสือ กิน และนอน<br />เปิดคอมทิ้งไว้ แต่ก็ไม่ค่อยได้ทำอะไร ไม่ได้คุยกับใครเป็นพิเศษ<br /><br />คิดถึงคนที่เคยคิดถึงเหมือนเดิม แต่ไม่มากนัก เพราะมีเรื่องอื่นเข้ามากวนใจ<br /><br />ตอนดึกๆ เราเก็บหนังสือที่จะเอาไปหอใส่กระเป๋า<br />เอาเฉพาะที่สำคัญๆไป รวมทั้งซีดีเพลงกับหนัง<br />แล้วก็ของต่างๆที่ได้มาจากนกเล็ก<br /><br />นอกนั้นยังไม่ได้เก็บ และยังไม่รู้ว่าจะมีอะไรบ้าง<br />เราแทบรอไม่ไหวแล้ว อยากไปจากที่นี่ใจจะขาด<br /><br />การอยู่ท่ามกลางคนพวกนี้ จะทำให้เราบ้าตาย<br />หรือไม่ก็อาจทำให้เราฆ่าตัวตายได้ง่ายๆ<br />เราแค่ต้องการพื้นที่ส่วนตัวของเราจริงๆ<br /><br />ไม่อยากพบเจอผู้คนใดๆ<br />เราอยากอยู่โดดเดี่ยวได้มากเท่าที่เราต้องการ<br />และเลือกที่จะอยู่ร่วมกับคนที่เราต้องการได้<br /><br />เราขอแค่นี้เอง มากไปรึเปล่า<br /><br />เราเหนื่อย เบื่อ<br /><br />ตอนนี้เราไม่มีความสุขเลย<br />ถ่ายรูปออกมาแต่ละใบมันบ่งบอกออกมาทั้งทางสีหน้าและแววตา<br />เราสงสารคนรอบข้างเรา ที่เห็นเราทำหน้าบอกบุญไม่รับใส่พวกเขา<br />ทั้งๆที่เราไม่ได้ตั้งใจ แต่เราไม่สามารถปั้นหน้าให้เป็นปกติได้<br /><br />เราไม่สามารถพูดคุยกับใครได้ในตอนนี้<br />เบื่อไปหมด ไม่อยากปริปากพูดเอ่ยคำใดๆ<br />เราอยากอยู่เงียบๆคนเดียวสักพักใหญ่ๆ<br /><br />หวังว่าเราจะหายจากอาการแบบนี้ในไม่ช้า<br /><br />ตอนนี้เรารู้สึกเหมือนจะไม่สบาย<br />เจ็บคอ ท้องเสียด้วย<br />หรือเราจะเครียดมากไป<br /><br />เราควรไปนอนแล้ว ก่อนที่จะแย่กว่านี้<br />พรุ่งนี้คงเป็นวันที่น่าเบื่ออีกวันนึงของเรา<br />แล้วเราจะมาเขียนเล่าวันอันน่าเบื่อหน่ายอีกวันนึง<br /><br />ไปล่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-2126435002957481295?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-24179766417143935402008-01-27T18:45:00.000+07:002008-01-27T19:19:17.108+07:00วันอาทิตย์จิตว้าวุ่น*<br /><br /><br />เมื่อคืนขึ้นไปนอนกับแม่ เพราะยายนอนที่เตียงเรา<br />นอนคุยกับแม่หลายเรื่อง จนหลับไป<br />ตื่นมาตอนเจ็ดโมงเช้า เพราะเสียงตอก ทุบ ของคนงานก่อสร้าง<br />รู้สึกเหมือนจะไม่สบาย เพราะนอนห้องแอร์<br /><br />ลงมาเปิดคอมออนเอ็มทิ้งไว้ แล้วขึ้นไปอ่านแกะรอยแกะดาว<br />จนหลับไปอีกครั้ง มาตื่นเอาตอนที่แม่ปลุกไปวัด<br /><br />อาบน้ำแต่งตัว ไปวัดกับแม่ ตั้งใจจะไปให้อาหารเต่า<br />แต่ดันลืมซะงั้น มัวแต่ไปถวายอาหารเพล รับศีลรับพร<br />แล้วก็ไปปล่อยปลาดุก! แม่บอกว่าให้ปล่อย เราก็โอเค ปล่อยก็ปล่อย<br /><br />ตอนที่นั่งฟังพระสวดอยู่ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่างเปล่า<br />คนมาทำบุญมากมาย แต่เรากลับรู้สึกว่าพิธีกรรมมันไร้ความหมาย<br />หรือเป็นเพราะความเชื่อทางพิธีกรรมของเรามันไม่หลงเหลืออยู่ต่อไปแล้ว<br /><br /><br />เราเป็นชาวพุทธ นับถือหลักธรรมคำสอน<br />แต่เราแค่รู้สึกว่า การกราบไหว้ บูชา ทำบุญ<br />มันไม่มีความหมายสำหรับเรา<br /><br />เราก็แค่อยากจะเป็นคนดี ไม่ทำร้ายผู้อื่น<br />แต่เราไม่อยากเข้าวัด แล้วมาทำอะไรแบบบนี้เลยสักนิด<br />เรายังเป็นชาวพุทธอยู่รึเปล่านะ ในสายตาของคนอื่น<br /><br />ช่างเถอะ ไม่ว่าใครจะมองยังไง เราก็จะเป็นของเราแบบนี้<br /><br />กลับจากไปวัด เรากินส้มตำไก่ย่างข้าวเหนียวเป็นอาหารมื้อแรก<br />แล้วขึ้นไปอ่านหนังสือต่อที่ห้องแม่ จากนั้นก็หลับไปจนถึงบ่ายสอง<br />เราตื่น เพราะต้องออกไปตลาดนัดจตุจักร ไปหาของชำร่วย<br />ที่รุ่นพี่ฝากให้ช่วยดูให้ เพราะเค้าจะแต่งงานเดือนมีนานี้แล้ว<br /><br />ที่สวน เราเห็นผู้คนมากมาย ทั้งคนที่มาซื้อของ<br />คนที่ขายของ นักดนตรีเปิดหมวก คนขอทาน<br />ชาวต่างชาติจากหลายประเทศ เราเดินผ่านผู้คนเป็นสิบเป็นร้อย<br />เราเหนื่อย ไม่ชอบเดินท่ามกลางฝูงชนแบบนี้<br /><br />เราเดินหาของที่ต้องการสักพักก็เจอร้านนึง<br />เราให้เมลเค้าไว้ และขอนามบัตรเค้ามา<br />หลัวจากนั้น เราเดินไปซื้อบุหรี่นอก รสเมนทอล<br />ยี่ห้ออะไรจำไม่ได้แล้ว ซื้อมาสามมวน ราคา20บาท<br /><br />เราจุดบุหรี่มวนแรก เดินหาร้านนั่งพัก<br />เจอร้านน้ำผลไม้ปั่น เราสั่งสตอร์เบอรรี่ปั่นราคาแก้วละ30บาท<br />อร่อยมากเลยทีเดียว มีเนื้อสตอร์เบอรรี่ให้เคี้ยวด้วย<br />เรานั่งที่เก้าอี้ไม้ของร้าน นั่งมองคนเดินผ่านไปผ่านมา<br /><br />เราจุดบุหรี่มวนที่สอง หยิบแกะรอยแกะดาวมาอ่านต่อ<br />แดดแรง อากาศร้อนอบอ้าว<br />หลังจากอ่านไปได้ไม่กี่หน้า เรายอมแพ้ต่ออากาศ<br />เราจุดบุหรี่มวนที่สาม แล้วนั่งเหม่อมองคนที่เดินผ่านไปมาอีกครั้ง<br /><br />ตรงหน้าเรามีคณะลำตัดเด็กสองคน<br /> กำลังแสดงลำตัดตามแบบฉบับของพวกเขา<br />มีคนมายืนดู และให้เงินพอสมควร<br />เราเห็นฝรั่งคนนึง ถือกล้องวีดีโอ ถ่ายพวกเขาขณะทำการแสดง<br />เราเดินไปและเอาเงินที่มีอยู่ในมือหย่อนลงในแก้ว<br />เรานั่งมองอะไรไปเรื่อยๆ<br /><br />เมื่อเราอิ่มน้ำสตอร์เบอรี่ปั่นแล้ว เราจ่ายเงิน แล้วลุกออกไป<br />เราเดินหาทางออก แต่ไปเจอนักดนตรีเปิดหมวกคนนึงเป็นผู้ชาย<br />เค้านั่งเล่นกีต้าร์ มีลำโพง มีไมค์ พร้อมสำหรับการแสดง<br />เสียงเพลง Let it be ของ The beatles ลอยเข้ามาในหู<br />เราหาที่ร่ม หยุดยืนฟัง จนจบเพลง<br />และเดินเอาเงินสิบบาทไปให้นักดนตรี<br /><br />หลังจากนั้นเราถ่ายรูปเค้าเก็บไว้<br />เผื่อว่าวันนึงเราอาจได้เล่นดนตรีเปิดหมวกด้วยกันสักครั้ง<br /><br />เราคิดถึงตัวเอง ตอนที่ไปเล่นดนตรีเปิดหมวกตามที่ต่างๆ<br /><br />เราเดินออกจากที่ันั่น ไปขึ้นรถเมล์<br />เรารู้สึกว่าวันนี้เราใจลอย เหมือนสติของเราไปอยู่ที่ไหนสักที่<br />เรามองผู้คนที่เราเดินผ่าน ที่เดินผ่านเรา<br />ดูการแต่งตัว สีหน้าท่าทาง<br />ยิ่งเรามองเห็นมากเท่าไหร่ เรายิ่งอยากไปให้ไกลจากตรงนั้น<br /><br />เรานั่งรถไปลงเซ็นทรัลรามอินทรา ตรงไปร้านหนังสือ<br />เราหาหนังสือของปราย พันแสงเล่มเดียวกับที่ซื้อให้นกเล็กไม่เจอ<br />เราเลยเดินไปหาอีกมุมนึง เราเจอNine livesของ อัพ ทรงศีล<br />หน้าปกใหม่ สวยกว่าเดิม ข้างหน้าบอกว่า "พิมพ์ครั้งที่3"<br />เราตัดสินใจเลือกซื้อเล่มนี้แทน ตัดใจทิ้งเล่มอื่นๆไว้ก่อน<br /><br />"เสียงในความทรงจำ"<br />"ระลึกถึง คิดถึง นึกถึง"<br /><br />เป็นสองในหลายๆเล่มที่เราอยากได้<br />เราเหลือเงินอยู่แค่สองร้อยบาท เราจึงต้องเลือก<br /><br />และเราก็เลือกไปแล้ว เราใช้แสตมที่สะสมลดราคาหนังสือ<br />จ่ายเงินไป120บาทจากราคา165บาท<br />เรานับเงินในกระเป๋า อยากได้หนังสืออีกสักเล่ม<br />เหลือเงินอีกหนึ่งร้อยบาท ที่เหลือเศษๆต้องเก็บไว้เป็นค่ารถ<br />เราเดินกลับไปที่ร้าน ตรงไปยังมุมนิตยสาร<br />หยิบFilmaxมาอ่านเนื้อหาข้างใน<br />ตัดสินใจซื้อเล่มนี้ราคา90บาท หลังจากนั้นเราออกจากร้าน<br />ขึ้นรถกลับบ้าน และ กลับมาเปิดคอม นั่งเขียนเรื่องที่เจอมาวันนี้<br />หลังจากเขียนเสร็จ เราจะไปหาข้าวกิน แล้วนอนอ่านหนังสือที่เตียงสีแดงของเรา<br /><br />เราจะอ่านแกะรอยแกะดาวให้จบ หลังจากนั้น อาจจะอ่านFilmaxที่ซื้อมาใหม่<br />ทั้งๆที่เล่มก่อนหน้านี้ เรายังอ่านไม่จบเลย<br />แล้วยังมีA dayกับ Bioscope ที่อ่านค้างไว้<br /><br />แต่ก่อนอื่น เราจะอัพโหลดรูปที่ถ่ายมาเก็บลงHi5ก่อน<br /><br />วันนี้เราคิดอะไรมากมายเหลือเกิน เหนื่อยทั้งๆที่ไม่ได้ทำงานอะไร<br />พรุ่งนี้เราจะอยู่บ้านอ่านหนังสือทั้งวัน ไม่ออกไปไหนแล้ว<br /><br />วันนี้คงจบเท่านี้ก่อน พรุ่งนี้ไว้มาเขียนใหม่<br />ไปล่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-2417976641714393540?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-53663650690106847112008-01-26T22:44:00.000+07:002008-01-27T08:08:06.377+07:00วันเสาร์เศร้าๆ*<br /><br />วันนี้ตื่นไปทำงานแต่เช้าเหมือนเคย<br />ขี่จักรยานออกจากบ้าน อากาศหนาว ลมพัดเย็น<br />เสียงเพลง something ของ the beatles ก้องดังอยู่ในหู<br /><br />" something in the way she moves<br />Attracts me like no other lover<br />Something in the way she woos me"<br /><br />ทำให้คิดถึงใครบางคน คนที่คิดถึงเป็นประจำอยู่ทุกคืนวัน<br /><br />ฟังเพลงนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า นึกถึงประโยคที่มีคนเคยถามว่า<br />ทำไมเราถึงรักคนอย่างแก นกเล็ก แกมีอะไรดี<br />เราตอบไม่ได้ว่ามีอะไร แต่รู้แค่ว่า มันมีบางอย่าง<br /><br />"I don't want to leave her now"<br />และบางอย่างนั้นทำให้เราเป็นเหมือนประโยคข้างบน<br /><br />บางที เมื่อเวลาผ่านไปนานกว่านี้ เราอาจจะรักแกน้อยลงก็ได้นะนกเล็ก<br />แต่ตอนนี้ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ถึงเราจะพยายามทำตัวให้เหมือนเพื่อนทั่วๆไป<br />พยายามพูดคุยกับแกให้ปกติที่สุด แต่ข้างในใจของเรา มันก็ยังคงรู้สึกเหมือนเดิม<br /><br />ในขณะที่เราคิดถึงแก ยังมีใครอีกคนที่คิดถึงแกเช่นกัน<br />เราเขียนถึงแก บุ๋มก็เขียนถึงแกด้วย<br /><br />แกดีใจรึเปล่าที่มีคนรักมากมายขนาดนี้<br /><br />เรารู้ดีว่าระหว่างแกกับบุ๋มหรือแกกับเน มีความผูกพันกันมากกว่าเราทั้งหมด<br />เรียกได้ว่า ถ้าเราเลิกคุยกับแก เลิกโทรหา เลิกไปเจอ<br />แกก็คงไม่รู้สึกเศร้าที่เราหายไป<br /><br />เรารู้สึกดีที่อย่างน้อย เมื่อเราจากไป แต่แกยังมีคนที่รักอยู่เคียงข้างหลายคน<br /><br />ที่จริงแล้ว เราคิดว่าจะไม่เขียนเรื่องแกลงบลอกนี้ให้มากนัก<br />แต่เพราะอะไรไม่รู้ วันนี้เเรากลับเขียนถึงแต่เรื่องแกมากมาย<br /><br />อาจเพราะเราเพิ่งไปอ่านบลอกของบุ๋มมาก็ได้มั้ง<br />เราเลยรู้สึกอะไรบางอย่างขึ้นมา<br /><br />อืม เดี๋ยวเราก็คงหาย เลิกพูดถึงมันดีกว่า<br /><br />เล่าต่อเรื่องวันนี้<br /><br />เราทำงานไม่ได้หยุดเลยทั้งวัน<br />กลับบ้านมากินข้าว ยายเรามาจากต่างจังหวัด<br />แม่จะพาไปหาหมอวันจันทร์นี้<br /><br />พรุ่งนี้เราต้องไปดูของที่รุ่นพี่เราฝากให้ช่วยดูราคาให้ที่สวน<br />แต่ตอนเช้า แม่เราชวนไปให้อาหารเต่าที่วัด<br /><br />จริงๆแล้วเราไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่<br />เพราะยังมีหนังสือที่ยังไมไ่ด้อ่านอีกหลายเล่ม<br /><br />ตอนนี้เรากำลังอ่านเรื่อง การปรากฎตัวของหญิงสาวในคืนฝนตก<br />ใกล้จบแล้ว เราอ่านเร็วมาก เพราะภาษาที่ใช้มันไม่เหมือนกับที่คุณนพดลแปล<br />เราว่าโตมรแปลไม่ดีเท่านพดล เราเลยอ่านแบบไม่ได้ละเลียดกับถ้อยคำมากนัก<br /><br />จบจากเล่มนี้เราจะอ่านแกะรอยแกะดาวต่อ<br /><br />อ้อ วันนี้เราอัพบลอกนั้นด้วย เรื่องโปสการ์ด<br /><br />เราชักอยากไปปายมากขึ้นทุกทีแล้ว<br />พอหยิบมาดูทีไร ก็อยากไปขึ้นมาทุกที<br />แต่เงินนี่สิ ปัญหาใหญ่<br /><br />เอาไว้ถ้าเราได้ไปเมื่อไหร่ เราจะส่งโปสการ์ดให้คนที่เรารักทุกคนเลย<br />แน่นอนว่า ไม่ลืมสำหรับ นกเล็ก บุ๋ม แล้วก็อีกหลายๆคน<br /><br />ห้าทุ่มแล้ว วันนี้เราคิดไม่ออกว่าจะเขียนเรื่องตัวเองยังไงดี<br />จบมันตรงนี้เลยละกัน หวังว่าพรุ่งนี้คงมีเรื่องให้เขียนใหม่<br /><br />ไปอ่านหนังสือต่อให้จบดีกว่า<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-5366365069010684711?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-52394843501646434372008-01-25T23:20:00.000+07:002008-01-25T23:52:29.762+07:00วันศุกร์สุขๆ*<br /><br />อาบน้ำแต่งตัวออกจากบ้านตั้งแต่สิบโมง<br />เดินทางไปคณะนิเทศจุฬา เอาหนังสือไปคืนนกเล็ก<br />แล้วก็ไปเอาหนังที่ยืมไว้ ไปถึงโน่นก็บ่ายโมงพอดี<br /><br />ไปนั่งที่โรงอาหารกับชุแล้วก็ปอย ชุเอาหนังสือมาคืนสองเล่มที่ยืมไป<br />แล้วก็นั่งรออัฐมา สักพักนกเล็กก็มาถึง ก็คุยกันนิดหน่อย<br />แลกหนังสือกับหนังกันเสด ก็นั่งอ่านอะไรไปเรื่อยเปื่อย<br />แล้วสักพักปอยกับชุไปห้องคอม เหลือเรากับนกเล็กอยู่สองคน<br />นกเล็กนั่งกินข้าว เราเลยเล่าเรื่องบุ๋มให้ฟัง<br />แต่ก็ไม่มีอะไร คุยกันนิดหน่อย แล้วนกเล็กก็ขึ้นไปเรียน<br /><br />เรากับชุเดินไปหอกลาง ชุยืมหนังสือของมูราคามิให้สองเล่ม<br />แล้วก็ยืมเรื่องอะไรมาให้อีกเล่มก็ไม่รู้<br />อ้อ นกเล็กให้ยืมหนังสือมาอีกเล่มนึงด้วย<br />ซามูไร ตกดิน ของนรา อยากอ่านอยู่พอดี<br /><br />อืม ยืมหนังสือเสดก็นั่งคุยเล่นรออัฐอยู่ที่หน้าหอกลาง<br />แล้วก็ถ่ายรูปกับชุ กินไอติมกินกับชุ แล้วก็นั่งมองคนเดินไปเดินมา<br />พอหมีอัฐมาถึง ก็ไปหานิ่มที่หอ นั่งสูบบุหรี่กันสี่คน<br />บุหรี่ชื่อเท็กซัสอะไรนี่แหละ เพิ่งเคยสูบ ก็นุ่มๆดี<br />แล้วจากนั้นก็ไปกินฮะจิบังที่มาุบุญครองกับอัด ชุ<br />กินเสดก็ไปเดินหาหนังสือที่ศูนย์หนังสือจุฬา<br /><br />จะหาเรื่องSputnik sweetheart แต่ไม่มี<br />เค้าบอกเหลือเล่มเดียว คือNorwegian woods<br />โคดจะดีใจอะ อ่านแล้ว แต่หาซื้อไม่ได้ซะที<br />ไม่คิดว่าจะมาเจอโดยบังเอิญ<br />เลยซื้อมาเก็บไว้อีกเล่ม ตอนนี้ก็มีทั้งหมดหกเล่มแล้ว<br />แต่จะพยายามซื้อเก็บให้ครบทุกเล่มที่เคยอ่าน<br /><br />อัดหาหนังสือที่จะซื้อไม่เจอ เลยไปดูที่คิโนะพารากอน<br />เราเจอAfter the quake ที่คมสันแปลด้วย<br />อยากได้ แต่เงินหมดแล้ว กะว่าเดี๋ยวไปซื้อวันอาทิต<br />เหลืออยู่สามเล่ม แต่มันเยินๆอะ มีเล่มเดียวที่ดูไม่เยินมาก<br /><br />อืม แล้วหนังสือที่อัดจะซื้อก็ไม่มีอีก<br />เลยต้องเดินไปที่เซ็นทรัลเวิลดิ์<br />ไปบีทูเอส ปรากฎว่ามี แล้วเราก็เดินๆดูหนังสือ<br />เห้อ มีหนังสือที่เราอยากได้เยอะมาก<br />อยากมีเงินเยอะๆว่ะ จะมาซื้อไปอ่านให้หมดเลย<br /><br />อืม พอซื้อเสดเราก็ขอตัวกลับก่อน เพราะกลัวรถหมดอะ<br />แล้วก็หิ้วหนังสือหนักด้วย ขี้เกียจเดินต่อแล้ว<br />ก็เดินไปขึ้นรถไฟฟ้าที่สถานีชิดลมไปลงนุสาวรีย์<br />แล้วก็ต่อสามเก้า มาลงสะพานใหม่<br />แล้วก็ต่อ1009 กลับบ้าน แล้วก็ขี่จักรยานเข้าบ้าน<br /><br />เหอๆ กว่าจะถึง ไม่รู้กี่ต่อ<br />ถ้าย้ายหอแล้วก็ไม่ต้องนั่งรถเยอะขนาดนี้แล้ว<br />เพราะมีสาย113ถึงหอเลย จากมาบุญครอง<br />ทีนี้กลับดึกเท่าไหร่ก็ไม่กลัวตกรถแล้วว้อย<br /><br />อืม สรุปวันนี้ออกไปข้างนอก ตังค์หมดเกลี้ยงเลย<br />ซื้อหนังสือไปสองร้อยกว่าบาท<br />กินฮะจิบังไปร้อยกว่าบาท<br /><br />ออกไปข้างนอกที่มันเปลืองเงินจริงๆว่ะ<br /><br />แล้วก็แปลกใจว่า ทำไมแถวสยามแถวในเมือง<br />มันมีแต่คนหน้าตาดีๆกันทั้งนั้นเลยวะ<br />แต่งตัวก็เก่ง ไม่รู้เอาเงินมาจากไหนกันนะ<br /><br />เดินผ่านคนไม่รู้กี่สิบกี่ร้อยคน<br />ทุกคนดูเร่งรีบกันจัง<br />ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เอาซะเลย<br /><br />เราคงไม่เหมาะกับกรุงเทพจริงๆ<br />ถึงจะชอบแสงไฟจากป้านร้านค้า ป้ายโฆษณาก็เถอะ<br />แต่ก็ไม่ชอบคนๆๆๆๆ เยอะแบบนี้<br /><br />ถ้าเป็นไปได้ ก็ขอให้ได้ทำงานที่ต่างจังหวัด ที่ๆไม่มีคนพลุกพล่าน<br />ไม่เร่งรีบ วุ่นวาย สับสนแบบนี้<br /><br /><br />เห้อ ไม่รู้ว่าถ้าต้องใช้ชีวิตในเมืองกรุง<br />เราจะมีชีวิตรอดถึงแก่ตายรึเปล่านะ<br /><br />อืม สรุปวันนี้ได้หนังสือมาอ่านกี่เล่มหว่า<br /><br />การปรากฎตัวของหญิงสาวในคืนฝนตก<br />แกะรอยแกะดาว<br />ทำอย่างไรให้โง่<br />ซามูไรตกดิน<br /><br />ทั้งหมดสี่เล่ม<br /><br />แล้วก็ได้หนังสือที่ถูกยืมไปกลับมาอีก<br /><br />ปราบดาเขียนถึงญี่ปุ่น<br />สดับลมขับขาน<br />ฮีชีอิท<br /><br />แล้วก็ที่ซื้อเก็บอีกเล่มคือนอวีเจี้ยนวู้ดส์<br /><br />อ้อ กลับมาบ้าน ได้รับโปสการ์ดของนกเล็กซะที<br />ประทับตรากระต่ายด้วย<br />อ่านข้อความแล้วอารมณ์มันแตกต่างกับของบุ๋มซะเหลือเกิน<br />แค่คำสองคำนี่ มันมีผลมากขนาดนี้เลยจริงๆหรอวะ<br />อืม ก็ไม่ควรคิดอะไรมากอยู่แล้วนี่ ยังไงก็เพื่อนกัน<br />แค่ยังนึกถึงส่งมาให้ก็ดีใจละ<br /><br />ขอบคุณว่ะ<br /><br />พรุ่งนี้ทำงานเช้า ไปนอนดีกว่าเรา เดี๋ยวตื่นไม่ไหว<br />กลับมาจะอ่านหนังสือให้ตาแฉะเลย><<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-5239484350164643437?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-18059926423334325332008-01-24T23:48:00.000+07:002008-01-25T00:19:41.372+07:00รายงานสภาพชีวิตประจำวันนี้*<br /><br />ตื่นเก้าโมงครึ่ง มานั่งสะลึมสะลือหน้าคอม<br />จำไม่ได้แล้วว่านั่งทำไรบ้าง แต่แม่ออกจากบ้านไปตอนเก้าโมง<br />รู้ตัวอีกทีก็นั่งคุยเอ็มกับบุ๋ม จนเกือบๆจะสิบเอ็ดโมงนั่นแหละ<br />แล้วนกเล็กก็ทักมาว่าวันนี้ออกไปข้างนอกเปล่า จะเอาหนังที่เรายืมมาให้<br />แต่เราต้องไปทำงานอะดิ เลยไม่ได้ไปเอา ก็นัดกันว่าเป็นวันพรุ่งนี้<br />เราก็จะเอาหนังสือไปคืนด้วย ที่จริงพรุ่งนี้ก็อาจจะต้องทำงาน<br />แต่เราบอกที่ทำงานไปแล้วว่าไม่ว่างไป ติดธุระ เหี้ยปะล่ะ<br /><br />เรื่องของเรื่อง คือถ้าไม่ไปเอาพรุ่งนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะได้ไปเอาเมื่อไหร่น่ะสิ<br /><br />อืม ก็คุยเอ็มถึง11โมง แล้วก็รีบอาบน้ำแต่งตัว ไปทำงาน<br />ใส่เสื้อใหม่ไปทำงานด้วยล่ะ ยังไม่ได้ซักเลย ฮ่าๆ<br />เลือกตั้งนานว่าจะใส่สีขาวหรือดำดี ลองไปสองรอบ<br />ปรากฎว่า ใส่เสื้อดำเกงขาว ส่วนพรุ่งนี้จะใส่เสื้อขาวเกงดำ<br />ใส่สีขาวแล้วแอบไม่มั่นใจเหมือนกันแฮะ เพราะเดี๋ยวนี้อ้วนมาก--'<br /><br />ตอนกลางวันก่อนเข้างาน กินมาม่าผัดขี้เมาทะเลร้านประจำ<br />อร่อยมากๆอะ โคดชอบรสที่พี่เค้าทำเลย แล้ววันนี้อยากกินโค้ก<br />ก็เลยกินไปขวดนึง ตอนกินอยู่ ดูมือถือ บุ๋มโทรมาไม่ได้รับ<br />เลยโทรไป คุยแป๊บเดียวก็วางไป เราเลยส่งข้อความไป<br />เห็นว่ากำลังแซด เลยส่งประโยคเริ่มต้นเพลง Hey judeไปให้<br />เพราะเห็นว่ามันเข้าดี ส่งไปสักพัก บุ๋มโทรกลับมาเลย 55+<br />ถามว่าส่งไรไป เราก็บอกให้ไปหาฟังหาแปลเอาเอง<br />จริงๆเนื้อเพลงมันแปลออกมาเป็นความหมายที่ไม่เกี่ยวกับที่เราจะเอา<br />มันก็เลยงงๆว่าเราคิดไร ทำไมส่งไป<br />แต่ที่เราตั้งใจส่งให้ มันแค่ประโยคแรกแหละ นอกนั้นไม่เกี่ยว<br /><br />อืม วันนี้ก็ำทำงานไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีีก็หกโมงเย็นละ<br />กลับบ้าน แวะซื้อไก่ทอดอิสลามหาดใหญ่เจ้าประจำ<br />ไปถึงบ้าน มีกับข้าวแม่รออยู่สองอย่าง ไข่เจียวกับผัดพริกแกงไก่<br />ก็กินจนอิ่มอะ หิวมากๆเลยวันนี้ กินอะไรก็อร่อย<br /><br />กินเสดก็นั่งทำการบ้านคุมองไปสามฉบับ ดูละครช่อง3<br />แล้วก็ไปเปิดคอมออนเอ็มตอนหนังจบ<br />นั่งพิมเรื่องหญิงสาวในสุญญากาศตอน1+1เท่ากับ0<br />โคดเมื่อยมือเลย แต่ก็อยากพิมเก็บไว้ ให้คนอื่นได้อ่านด้วย<br /><br />ตอนนี้ก็อ่านแดนฝันของมูราคามิจบไปแล้ว<br />ไม่มีหนังสืออะไรยาวๆอ่านแล้ว เหลือแต่อะเดย์กับไบโอ<br />ก็เอาไบโอมาอ่าน แต่ก็ยังไม่จบอะ อ่านเรื่อยๆ<br /><br />ส่วนตอนนี้นั่งคุยเอ็มกับผึ้งอยู่ เออ ลืมเลย<br />วันนี้ผึ้งโทรมาคุยด้วยนี่หว่า เรื่องหนังญี่ปุ่น<br />เดี๋ยวผึ้งจะเอาหนังมาให้ยืม เราก็จะเอาไปให้สองเรื่อง<br />อยากดูแล้วอะ<br /><br />แล้วตอนห้าโมง บุ๋มก็โทรมาด้วยนี่หว่า<br />โทรมาเล่าว่าทำเงินหาย ไม่มีตังกลับบ้าน รอพ่อมารับ<br />อืม เท่านั้นแหละ ไม่มีไร แล้วก็วางไป<br /><br />วันนี้มีสายเข้าหลายรอบเลยเหมือนกันแฮะ ปกติมีแต่แม่โทรมา<br /><br />อืม เดี๋ยวนั่งอยู่อีกสักพักก็จะไปนอนแล้วแหละ<br />พรุ่งนี้จะออกไปจุฬา ไปเอาหนังสือ ไปเจอพวกชุกับอัฐ<br /><br />ไว้พรุ่งนี้มาเขียนต่อ ว่าเจอไรมามั่ง<br />วันนี้ก็ไม่ค่อยมีไร ไปละ<br /><br />ปล.เอาเพลงของสี่หนุ่มลงเอ็มพีได้แล้ว<br />วันนี้นั่งฟังทั้งวันเลย<br /><br />I love Beatles!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-1805992642333432533?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-77761176508114067702008-01-23T23:35:00.000+07:002008-01-24T09:54:34.678+07:00<div style="text-align: left;">ผ่านไปอีกหนึ่งวันเรื่อยเปื่อย!!<br /><br />วันนี้ตื่นสิบโมง ตื่นมาอ่านแดนฝันต่อ<br />ใกล้จบแล้วล่ะ คาดว่าคงจบคืนนี้<br /><br />แม่ตื่นพร้อมกันเลย แม่ทำต้มจับฉ่าย<br />กับปีกไก่ทอดให้กิน ก็กินแต่ปีกไก่น่ะนะ<br />เพราะเกลียดผัก แต่ว่าน้ำจับฉ่ายก็พอกินได้แหละ<br />อร่อยดี ซดกับข้าว ไม่ฝืดคอด้วย<br /><br />กินข้าวเสดก็นอนอ่านสือต่อ จนเที่ยงๆ มะก็โทรมา<br />บอกว่าเรียนเสดแล้ว ไปตะวันนากัน<br />เราเลยลุกอาบน้ำ แต่งตัว บอกแม่ว่าจะไปอ่านหนังสือที่หอมะ<br />ก็กะไปอ่านแดนฝันต่อให้จบนี่แหละ แล้วค่อยไปตะวันนา<br />แต่ว่า พอเอาเข้าจริง ก็อ่านได้นิดเดียว ส่วนใหญ่นั่งเล่นเอ็ม<br /><br />คุยกับมุกข์ กับบี กับตาล<br />ตาลชวนไปเที่ยวชลบุรี บีก็ชวนไปหา<br />ส่วนเราชวนมุกข์ไปข้าวสารต้นเดือนหน้า<br />กะว่าจะเอาหนังสือไปคืนแล้วก็ไปยืมหนังสือด้วย<br /><br />วันนี้นกเล็กไม่ออนทั้งวันเลยไม่ได้คุยกัน<br />แต่ก็ไม่มีไรคุยหรอก แค่จะบอกว่าให้ไปอ่านเรื่องหญิงสาวในสุญญากาศ<br />ที่เมื่อคืนอุตส่าห์นั่งพิมจนถึงตีสอง ยังเหลืออีกตอนที่ยังไม่ได้พิมด้วย<br />แต่วันนี้ไม่มีเวลาแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ทำงานตอนบ่าย<br />คืนนี้จะอ่านแดนฝันให้จบแล้วนอนเลย<br /><br />ออกจากบ้านนั่งรถไปถึงหอมะตอนสามโมง ก็คุยเอ็มถึงห้าโมง<br />แล้วอ่านแดนฝันถึงหกโมง ก็ไปตะวันนากับมะ<br />ไปเดินดูเสื้อที่มะอยากได้ ปรากฎว่าไม่มีเลย<br />กลายเป็นเราได้เสื้อมาสองตัว คอวีขาวกับดำ<br /><br />ตั้งแต่ย้ายบ้าน ก็ไม่ได้มาเดินตะวันนา<br />ของที่นั่นเยอะขึ้นมาก มีเสื้อผ้าที่เราอยากได้เพียบเลย<br />ถูกกว่าที่ยูเนี่ยนมอล์อีก มากๆอะ<br /><br />ถ้าย้ายมาอยู่หอ สงสัยว่า คงต้องมาซื้อเสื้อผ้าใส่ที่นี่แหละ<br /><br />อืม พอเดินดูเสดแล้ว ก็ไปร้านหนังสือซีเอ็ด ในเดอะมอล<br />เห็นมะบอกว่า เจอหนังสือของมูราคามิอีกเล่ม<br />After the quake ที่คมสันแปล ก็ไปหาแล้ว ปรากฎไม่เจอ<br />คาดว่าน่าจะหมดไปแล้ว เสียดายอะ ไม่งั้นจะได้อ่านต่อจากแดนฝัน<br /><br />อืม แล้วก็แยกกับมะตรงน้อมจิต เราเดินไปขึ้นรถเมล์อีกทางนึง<br />ตอนเดินไป เจอร้ายขายซีดีก๊อบเพลงสากล<br />เลยซื้อบีทเทิ่ลมาแผ่นนึง ร้อยบาท<br />มีเพลงที่อยากได้มากๆ คือ เพลงSomething<br />แล้วก็อีกหลายๆเพลงเลย แต่พอเอามาเปิดที่บ้านจะลงเครื่อง<br />ไม่รู้ทำไมเอาลงไม่ได้ ฟังได้อย่างเดียว<br /><br />อืม อยากเอาลงเอ็มพีสามไว้ฟังอ่า เสียดาย<br />เครื่องเล่นซีดีพกพาก็พังแล้วด้วยT_T<br /><br />แต่ก็ยังได้ฟังแหละนะ ไว้เอาแผ่นไปเปิดที่รถแม่เวลานั่งรถไป<br /><br />มาสังเกตตัวเองช่วงนี้ รู้สึกว่า จะหมกมุ่นอยู่กับหนังสือของมูราคามิ<br />กับเพลงของเดอะ บีทเทิลส์ เยอะเหลือเกิน<br /><br />แล้วก็เริ่มกลับมาสนใจเรื่องการเมืองมากขึ้น<br /><br />อ้อ แล้ววันนี้ก็เพิ่งรู้ข่าวว่า ฮีท เล็ดเจอร์ตายแล้ว<br />เสียดายชะมัด คนหนุ่มไฟแรง มาด่วนตายไปอีกคน<br /><br />ทำไมดาราหนุ่มๆชอบตายก่อนวัยเสมอเลยนะ<br /><br />อืม ก็เป็นอะไรที่ผ่านไปอีกครั้งนึง<br /><br />อ้อ วันนี้ตอนนั่งรถไปหอมะ เห็นป้ายรับสมัครพนักงานพาร์ทไทม์เต็มเลย<br />ที่แฟมิลี่มาร์ทกับเซเว่นตรงแฮปปี้แลนด์ น้อมจิต<br />ถ้าไม่ได้ร้านหนังก็อาจมาสมัครตรงนี้ แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะกลับหอยังไงอะไร<br /><br />แล้วก่อนถึงแฮปปี้แลนด์ มีร้านหนังอีกสองที่ แต่มันอยู่ลึกอะ<br />ถ้าได้ตรงนั้น แล้วเราจะกลับบ้านยังไงหว่า<br />ก็ยังคิดอยู่ เดี๋ยวรอดูอาทิตย์หน้า ค่อยว่ากันอีกที<br /><br />อีกเจ็ดวันเท่านั้น จะออกไปอยู่คนเดียวที่หอแล้ว<br />หวังว่าทุกอย่างคงราบรื่นนะ<br /><br />เที่ยงคืนแล้ว ไปอ่านแดนฝันต่อ แล้วนอนดีกว่า<br />พรุ่งนี้ทำงานๆๆๆ<br /><br />: P</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-7776117650811406770?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-69043335769806286902008-01-22T23:07:00.000+07:002008-01-25T00:31:48.744+07:00อัปติดๆกันสองรอบ เพราะของเมื่อวานไม่ได้เขียน เลยมาเขียนตอนเช้าวันนี้<br />ส่วนที่เขียนอันนี้ของของวันนี้ งงมะ 55+<br /><br />อืม วันนี้ตื่นสายมากเลย ที่จริงก็นอนแบบไม่ค่อยจะหลับ<br />เพราะตอนเช้าๆ คนงานมาตอกเสาเข็ม ทำหลังคาหน้าบ้าน<br />ตื่นจริงๆตอนสิบโมงมั้ง ก็ตื่นมาอ่านแดนฝันเหมือนเคย<br />ยังไม่จบซะที อ่านไปเรื่อยๆ ทีละนิด สนุกดี แต่แปลกที่อ่านรวดเดียวจบไม่ได้<br />ทั้งๆที่ปกติหนังสือของมูราคามิ เราจะอ่านแบบวางไม่ลง และจบทีเดียว<br />ช้ากว่านั้นก็สองวันจบ แต่เล่มนี้ หลายวันแล้ว ก็แปลกดี<br /><br />อาจเพราะเรื่องราวมันซับซ้อน มีรายละเอียดเยอะ<br />เลยต้องค่อยๆอ่านไปเรื่อยๆ ถ้าอ่านเล่มนี้จบกะว่าจะอ่านแกะรอยแกะดาวต่อ<br />เพราะมีdance dance dance รออยู่อีกเล่ม ซึ่งเป็นภาคต่อจากแกะรอยแกะดาว<br /><br />อืม ก็ตื่นมาอ่านไปเรื่อยๆ หลับมั่ง อ่านมั่ง เหมือนเดิม<br />ลุกจากเตียงมาเปิดคอมทิ้งไว้ ออนเอ็มทิ้งไว้<br />แล้วสักพักตอนเที่ยงๆก็นั่งคุยเอ็มกับนกเล็ก<br />วันนี้คุยกันหลายเรื่องเชียว<br /><br />แต่ที่ฮา เอ๊ะ หรือฮาไม่ออก ตอนที่เราพิมๆอยู่นั้น<br />คุณนกเล็กซังก็มาบอกทีหลังว่า คุณเนแฟนสุดที่เลิฟนั่งอยู่ด้วย<br />เยี่ยมค่ะ สาดด แล้วที่เราพูดๆไปทั้งหมดนั่น ก็รู้หมดเลยสินะ<br />เออ เทคโนโลยีมันไว้ใจไม่ได้จริงๆเลย คนก็ด้วย<br /><br />อืม แต่ก็ช่างมัน ขำๆ ยังไงก็เกิดขึ้นแล้วล่ะนะ<br />นอกจากนั่งคุยกับนกเล็กแล้ว ตอนบ่ายแก่ๆ ก็คุยกับบุ๋ม<br />หลายเรื่อง แล้วพอบุ๋มกลับบ้านไป ตอนที่กำลังกินข้าวอยู่<br />บุ๋มก็โทรมา บอกว่า โปสการ์ดของเราที่นกเล็กส่งมาให้เราจากปาย<br />ตอนนี้อยู่ที่บ้านมัน ว้ากกก ไปได้ยังไงวะนั่น<br /><br />สันนิษฐานกันว่า น่าจะติดประกบกันไป เพราะมันไม่ได้ประทับตราด้วย<br />แอบเสียดายที่มันไม่ได้ประทับตราจากปายT_T<br />แต่ก็ตลกดีที่มันบังเิอิญขนาดนั้น ทำไมไม่ติดไปกับคนอื่น<br />แต่ดันติดไปกับคนที่มีเรื่องเกี่ยวข้องกันอยู่ตอนนี้ 55+<br /><br />หรือพวกเราสามคนจะมีชะตาต่อกัน ให้ต้องมีเรื่องเกี่ยวข้องกันไปแบบนี้<br />อืม แปลกดี เมื่อเวลาผ่านไป เรื่องนี้คงเป็นอีกเรื่องที่จดจำได้<br /><br />โปสการ์ดจากปายแต่ประทับตราที่อุดร<br />โปสการ์ดที่ส่งไม่ถึงอีกคน แต่กลับไปอยู่ที่อีกคน<br />และสามคนนี้ก็เกี่ยวเนื่องกันเป็นลูกโซ่<br /><br />ก็โทคุยกับบุ๋ม หัวเราะๆกันอยู่นาน<br />แล้วก็บอกนกเล็กเรื่องนี้ ก็ตลกๆ<br /><br />อืม อยากรู้ว่าเขียนอะไรมา คงต้องรออีกนานเลยแฮะ<br />แอบลุ้นว่า จะส่งถึงรึเปล่า กลัวหายระหว่างทางจัง<br /><br />มีไรอีกน้าวันนี้ ก็ไม่มีไรอะ อยู่บ้าน คุยเอ็ม อ่านหนังสือ<br />กินข้าว หลับๆตื่นๆ<br /><br />พรุ่งนี้จะไปอ่านสือที่หอของเจี๊ยบ หอที่เราจะไปอยู่สิ้นเดือนนี้แล้ว<br />พูดเรื่องไปอยู่หอ ก็แอบรู้สึกผิด ที่หาเรื่องให้แม่เสียเงิน<br />ถ้าเป็นไปได้ จะหามาคืนแม่ให้หมด ที่ออกไปเดือนแรกนี่<br />เห้อ งานก็ยังไม่รู้ว่าเป็นไง รึว่าต้องไปเป็นผู้ช่วยครูจริงๆก็ไม่รู้<br />นี่เราจะต้องอยู่ในระบบกฎเกณฑ์พวกนั้นจริงๆหรอวะ<br />เห้อ ไม่อยากทำอะ อยากอยู่ร้านหนัง<br /><br />เออ แล้วพี่ก็กลับมาอยู่บ้านแล้วอะ โทรมาพูดกับแม่<br />แล้วก็มาตั้งแต่เช้าละ มาถึงไม่นานก็ทะเลาะกับแม่เรื่องบ้านเลย<br />พอเราห้าม ก็แว้ดใส่เรา เหี้ย กูไม่ได้พูดกับมึงซะหน่อย<br />เราพูดกับแม่ ก็แค่อยากให้หยุดทะเลาะกัน<br />เอาแต่เถียงกันว่าใครผิดใครถูกอยู่ได้ ที่ไม่อยากอยู่บ้านก็แบบเนี้ย<br />ไม่อยากฟังคนทะเลาะกันทุกวี่ทุกวัน<br /><br />ทั้งที่จริงแล้วเราเองก็อยากอยู่บ้าน<br />มีแม่ทำกับข้าวให้กิน ทำโน่นทำนี่ให้<br />แล้วเราก็ช่วยแม่ทำงานไป มีความสุขจะตาย<br />แต่มันติดตรงนี้แหละ ลำพังโดนแม่บ่นไม่เท่าไหร่<br />เราเงียบๆไป แม่ก็เลิกบ่นเอง แต่กับพี่นี่สิ<br />พออยู่ด้วยแล้ว ไม่มันทะเลาะกับแม่ ก็มาทะเลาะกับเรา<br /><br />เกลียดผู้หญิงขี้วีนว่ะ ไม่ฟังเหตุผลเหี้ยไรเลย<br />เอะอะก็ตัวเองถูกลูกเดียว แล้วก็ว่าใส่คนอื่น<br /><br />ทำไมต้องมีพี่สาวแบบนี้ด้วยวะแม่ง<br /><br />เห้อ ช่างเถอะ ยังไงเราก็ต้องออกไปอยู่ดี<br />ตอนนี้ก็รอๆๆสิ้นเดือน แล้วก็รองาน<br /><br />เลยว่างจัด แต่ก็มีหนังสือให้อ่านอีกหลายเล่มแหละ<br />กำลังสนุกเลยด้วย จบแดนฝันแล้วเดี๋ยวจะอ่านไบโอสโคปต่อ<br />ยังมีอะเดย์อีกเล่มที่ยังไม่ได้อ่านเลย<br /><br />แล้วตอนนี้ก็เกิดอยากได้หนังสือเกี่ยวกับคุณจิตร ภูิมิศักดิ์มาอ่านอีก<br />อยากอ่านพวกงานของนักปรัชญาด้วย พวกนิชเช่ ไรงี้<br /><br />คิดไปคิดมา อยากทำงานในห้องสมุดเหมือนกันแฮะ<br />อยากเป็นนักเขียนด้วย แต่คงไม่มีความสามารถพอ<br />เห้อ ไม่รู้ว่าอนาคต เราจะทำงานอะไร<br />มีอะไรที่อยากทำเยอะแยะไปหมด แต่ก็ไม่รู้จะได้เรื่องมั่งมั้ย<br /><br />ตอนนี้เอาแค่ว่า เรียนให้จบก่อนดีกว่า อย่าเพิ่งฝันไกล<br />จากนี้ไปก็ต้องเริ่มอ่านหนังสือสอบแล้วล่ะนะ<br />อย่ามัวแต่เล่นอยู่ เวลาผ่านไปเร็วสัดๆ<br /><br />อ้อ น้องที่กระบี่โทรมาหาด้วยล่ะ ไมไ่ด้คุยกับมันนานมาก<br />มันชวนไปเที่ยวที่หาดใหญ่ด้วย ก็อยากไปอยู่ แต่ไม่มีค่ารถ<br />แล้วเดือนมีนาต้องไปงานแต่งพี่สาวมัน ที่เป็นรุ่นพี่เรา สนิทกันมากช่วงนึง<br /><br />ยังไม่รู้เลยว่าจะตรงกับวันสอบมั้ย เพราะเป็นเดือนสอบพอดี<br />อาจจะไปแค่วันเดียวแล้วรีบกลับ<br />ทั้งๆที่อยากอยู่เที่ยวนานๆT_T<br /><br />อืม ก็รอดูกันต่อไป เที่ยงคืนแล้ว เร็วโคดๆ<br />เดี๋ยวไปอ่านสือต่อดีกว่า แล้วก็ว่าจะพิมเรื่องหญิงสาวในสุญญากาศลงสเปซด้วย<br />ยาวโคดๆ ไม่รู้จะพิมจบมั้ยวันนี้ เอาเป็นว่าเดี๋ยวก็รู้ ฮ่าๆ<br /><br />ไปละ วันนี้ไม่ค่อยมีไรเขียนเท่าไหร่<br />เดี๋ยวพรุ่งนี้มาเขียนใหม่<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-6904333576980628690?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-24900481610881935752008-01-22T11:32:00.000+07:002008-01-22T15:31:54.293+07:00เมื่อวานง่วงนอนมาก เลยไม่ได้มาบ่น<br />วันนี้ก็เลยมาเขียนนี่แล<br /><br />ก็ตื่นแต่เช้าเพราะคนงานมาเริ่มทำหลังคาหน้าบ้านแล้ว<br />ตื่นตั้งแต่เจ็ดโมงแน่ะ ยังนอนไม่เต็มที่เลย<br />แต่ตอนบ่ายๆต้องไปสมัครงาน ก็ไม่ได้นอนต่อ<br /><br />ลุกขึ้นมาอ่านหนังสือต่อ เปิดคอมอ่านบลอก ดูไฮ5<br />แล้วก็อ่านหนังสือต่อบนเตียงแบบกึ่งหลับกึ่งตื่น<br />เปิดเอ็มทิ้งไว้ สักพักนกเล็กก็ทักมา ก็คุยกันนิดหน่อย<br />นั่งหน้าคอมถึงเที่ยงก็อาบน้ำ แต่งตัวไปสมัครงาน<br /><br />เชื่อมั้ยว่า จะไปสมัครงานแต่ไม่ไ่ด้เตรียมอะไรล่วงหน้าซักอย่าง<br />ก็มาหาเอาตอนจะไปนั่นแหละ สำเนาทะเบียนบ้าน วุฒิการศึกษา บัตรประชาชน<br />เอาไปถ่ายเอกสารตรงเดอะมอล แล้วก็นั่งรถจากเดอะมอลไปคาร์ฟูร์เลย<br /><br />ไปถึงก็เข้าไปถาม เค้าก็ให้กรอกใบสมัครเหมือนเคย<br />แล้วบอกจะติดต่อกลับมา เห้ออ ทั้งปีีแหละ ตอนโน้นก็สมัครไป<br />ไม่เห็นจะติดต่อกลับมาเลยนี่หว่า เซ็งจิต<br /><br />เออ พอสมัครที่นี่เสร็จ ก็เลยไปดูที่ร้านบลอกบัสเตอร์ตรงห้างท็อป<br />เห็นเพื่อนมันบอกว่ารับสมัคร แต่พอไปถึง ก็ไม่เห็นมีป้ายเลยว่ะ<br />สรุปเลยสมัครได้แค่ที่เดียว แล้วก็นั่งรถไปดูหนังที่ลิโด้<br /><br />เกือบจะไม่ทันแน่ะ เลยเวลาฉายไปห้านาที วิ่งไปซื้อตั๋วแล้วก็เข้าโรงเลย<br />คนไม่ค่อยเยอะเลยอะ เราเลือกที่นั่งโคดจะกลางจอ ตอนแรกนั่งติดกับผู้ชายวัยทำงานคนนึง<br />แต่พอหนังเริ่มฉาย เค้าก็ย้ายไปนั่งตรงอื่น แอบคิดในใจ มันคงไม่ได้กลัวเราหรอกนะ<br /><br />อืม ก็ดูหนังไปเรื่อยๆ rainbow song หนังญี่ปุ่นที่ชุนจิ อิวาอิ อยู่เบื้องหลัง<br />หนังของเฮียชุนจิ เราชอบทุกเรื่องอยู่แล้ว ภาพมันฟุ้งดี เรื่องก็มีหลายอารมณ์<br />เฮียแกจะทำหนังให้หม่นก็หม่นสุดๆ จะทำให้ซึ้งก็ซึ้งโคดๆ<br /><br />พระเอกเรื่องนี้ก็เป็นตัวเอกในหนังของชุนจิ เรื่อง all about lily chou chou<br />ส่วนน้องนางเอก ก็มาจากเรื่องเดียวกัน นางเอกญี่ปุ่นคนที่เราชอบที่ชื่อ ยู อาโออิ<br />อยากดูหนังเรื่องฮุลาเกิร์ลที่เค้าเล่นอ่า ยังไมได้ดูเลย<br />แต่ตัวนางเอกนี่สิ ว้ากก โคดชอบ<br /><br />เท่มากเลยอะ น่ารักได้อีก ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยแฮะ<br />อยากรู้จังว่าชื่ออะไร เดี๋ยวลองไปหาดู<br /><br />ตัวหนังก็ดีนะ ภาพสวย ฟุ้งสมใจ<br />แต่รู้สึกว่าพระเอกตอนที่เล่นเรื่องก่อนกับเรื่องนี้<br />ดูแล้วเรื่องก่อนน่ารักกว่าเยอะเลย พอโตแล้วไม่น่ารักอะ<br /><br />อืม มีหลายๆฉากที่ชอบ อย่างฉากที่แฟนพระเอกใช้มุกโทรหาหัวใจเพื่อจีบพระเอก<br />โคดจะฮาเลย จะมีใครจำเอาไปใช้จีบสาวบ้างปะวะ ฮ่าๆ<br /><br />อยากดูอีกรอบละเนี่ย ชวนใครไปดูดีหว่า ดูคนเดียวบางทีก็เหงาแฮะ<br />อืม พอดูเสด ก็เดินออกมา ไปจ่ายค่าน้ำค่าไฟให้แม่ที่7-11<br />แล้วตอนจะขึ้นบีทีเอสกลับบ้าน ก็ยืนสูบบุหรี่อยู่ เห็นคนขอทานพ่อกับลูกสาวสองคน<br />คนพ่อนั่งเป่าเม้าออแกน เลยยืนฟัง ที่จริงเราว่าเค้าไม่ใช่ขอทาน<br />เพราะเค้าเอาเสียงดนตรีแลกเงิน เพียงแต่ลักษณะภายนอกดูเหมือนขอทานทั่วๆไปเท่านั้นเอง<br />เราว่า เราควรจะเรียกเค้าว่า คนเล่นดนตรีจะดีกว่า<br /><br />อืม เราก็ยืนฟังอยู่นาน แล้วก็ตัดสินใจเดินไปซื้อน้ำส้มกับขนมปัง<br />มาให้พวกเค้าแบ่งกันกิน เงินสามสิบกว่าบาทกับเงินร้อยบาทที่ดูหนัง<br />มันเทียบกันไมไ่ด้เลยว่ามั้ย ตอนขึ้นบันไดเลื่อน มองลงไปตรงนั้น<br />เห็นเด็กคนพี่เอาขนมออกมา ส่วนพ่อก็เปิดขวดน้ำส้ม<br />รู้สึกดีที่อย่างน้อยเค้าก็ได้กินขนมที่เราให้<br />มองจนสุดบันไดเลื่อน แล้วก็เดินขึ้นรถไฟฟ้าไป<br /><br />เมื่อวานไม่รู้ทำไมรู้สึกเหม่อลอยแปลกๆ<br />จะเอาหนังสือไปคืนนกเล็กก็โทรไปไม่รับ<br />พอถึงอนุสาวรีย์ ก็ไม่รู้จะทำไง เพราะมันเลยสี่โมงแล้ว<br />ก็หอบหนังสือกลับ ระหว่างเดินก็หยิบมือถือมาถ่ายรูปป้ายไฟ<br />รอบๆอนุสาวรีย์ ทั้งป้ายแคนน่อน โรงบาล เซ็นเตอร์วัน<br /><br />ป้ายพวกนี้มองตอนกลางคืนแล้วสวยดี<br />เหมือนกับดาวเรืองแสงลอยกลางท้องฟ้า<br />มีทั้งสีเขียว เหลือง แดง<br /><br />อ้อ ถ่ายเลขสัญาณไฟแดงมาด้วยล่ะ<br />แถมตรงจังหวะกับเลขยี่สิบสองพอดีเลย<br />กะแล้วว่าต้องกดถ่ายตอนมันถึง23<br />รู้สึกดีที่ได้เห็นเลขโปรดของตัวเองบนสัญาณไฟ:)<br /><br />อืม ก็นั่งรถเมล์กลับบ้าน สองต่อ แต่รถไม่ติดเลย<br />แวะซื้อกับข้าวที่บิ๊กซีไปกินกับแม่<br />ถึงบ้านตอนสามทุ่มครึ่ง กินข้าวกับแม่<br />แล้วก็นั่งเปิดบลอกเหมือนเคย พอเที่ยงคืนก็ง่วงนอน<br />แต่ก็นอนอ่านหนังสือสักพัก ก็หลับ<br /><br />อืม แล้วก็ตื่นมานั่งเขียนนี่แหละ<br /><br />ไปกินข้าวแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้มาเขียนใหม่<br />เออ แต่แม่ซื้อก๋วยเตี๋ยวมา ไม่ใช่ข้าว ฮ่าๆ<br />นั่นแหละ ไปกินก่อนละ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-2490048161088193575?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-48120106700883329092008-01-20T22:32:00.000+07:002008-01-24T10:15:14.604+07:00วันนี้ตื่นสายกว่าทุกวัน เพราะเป็นวันหยุด<br />หลายวันแล้วที่ตื่นเช้าไปทำงาน เลยนอนเต็มที่เลย<br />ที่จริงก็ตื่นตั้งแต่ตอนเก้าโมงแล้วล่ะ แต่ก็ยังไม่ลุกจากเตียง<br /><br />นอนอ่านแดนฝันปลายขอบฟ้า<br />อ่านไปแล้วก็ง่วง ง่วงแล้วก็นอนต่อ<br />เพราะนอนสักพักก็ตื่น ตื่นแล้วก็อ่านต่อ<br /><br />จนเกือบๆเที่ยง ก็ลุกไปนั่งเล่นคอม ดูโน่นนี่<br />แล้วก็อาบน้ำ รอแม่กลับมาจากหาดใหญ่<br /><br />แม่มาถึงช้ากว่าที่คิด แต่ตอนมาถึง เราก็อาบเสร็จพอดี<br />แม่นั่งพัก เล่าเรื่องระหว่างที่อยู่ที่โน่นกับแฟนให้ฟัง<br />แล้วแม่ก็ขับรถพาเราไปจ่ายเงินค่าจองหอ<br />ทีแรกจะทำสัญญาเข้าอยู่เลย แต่เค้าบอกว่าไม่ได้<br />ให้จ่ายเงินจอง แล้วค่อยมาทำสัญญาตอนเข้าอยู่จริง<br /><br />ก็เป็นอันว่า สิ้นเดือนนี้ เราจะย้ายไปอยู่หอแล้วล่ะนะ<br /><br />ก่อนกลับบ้าน บอกแม่ให้แวะที่เดอะมอลหน่อย<br />เราจะซื้อกางเกงของแม็คสักตัว<br />ตอนแรกว่าจะซื้อ ขาสามส่วนที่เล็งไว้ แต่จำราคาผิดเป็นหกร้อย<br />ที่จริงมันแปดร้อยกว่าๆเกือบเก้าร้อยน่ะนะ<br /><br />พอไปดูเลยเกิดเปลี่ยนใจ เพราะเห็นขายาวสีดำอีกตัวนึง<br />ราคาพันกว่าบาท ต่างกันไม่เท่าไหร่เอง<br />เลยตัดสินใจซื้อขายาว เพราะจะได้ใส่ไปทำงานได้ด้วย<br /><br />เราจะจ่ายเองทั้งหมด แต่แม่ก็ออกให้มาสามร้อย<br />ทำให้เราคิดว่า ไม่ว่าเราจะทำไม่ดีกับแม่ยังไง แม่ก็รักเราเสมอเลย<br />รู้สึกผิดนิดๆ ที่จะทิ้งแม่ไปอยู่ที่อื่น<br /><br />อ้อ กางเกงได้ลดสิบเปอเซ็นต์ด้วย เพราะแม่เอามือถือไปแลกคูปอง ได้ส่วนลดมา<br />เสียดายที่เราไม่ได้ใช้จีเอ็สเอ็ม ไม่งั้นก็ได้อีกใบ<br />ส่วนลดมันมีตั้งแต่สิบถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยนะ<br /><br />ตกลงว่าจ่ายค่ากางเกงไปทั้งหมดเก้าร้อยกว่าบาท<br />กางเกงสีดำ ขากระบอกธรรมดานี่แหละ อยากได้มานานแล้ว<br />แต่ว่าขามันยาวไปนิด สงสัยอาจต้องไปตัดออกนิดนึงมั้ง<br /><br />เออ ลืมไป ตอนที่หาที่จอดรถในห้าง<br />เนื่องจากวันนี้มันเป็นวันอาทิตย์ใช่ปะ รถก็เลยเยอะมาก<br />แล้วแม่ก็หาที่จอดรถอยู่นาน จนฟลุคไปเจอที่นึงว่าง<br />แล้วจังหวะที่กำลังดีใจกัน จะถอยรถจอด แม่ก็มัวแต่ดูข้างหน้า<br />จนลืมดูรถข้างหลังที่จอดอยู่ เลยชนไปนิดนึง ได้ยินเสียงชนเลยล่ะ<br />พอเราบอกแม่ว่าชนแล้ว แม่เลยรีบขับไปที่อื่นเลย<br /><br />เราก็กลัวสุดๆ ว่าเค้าจะตามเจอ เพราะมันน่าจะมีกล้องวงจรปิด<br />แต่จะบอกว่าเห็นแก่ตัวก็ได้มั้ง เพราะแม่ยังไม่ได้ไปต่อประกันรถ<br />เลยต้องรีบขับหนีไป ซึ่งพอขับมาจอดที่อีกชั้นนึงก็ลงมาดูท้ายรถ<br />ปรากฎว่า มีรอย ถลอกๆนิดเดียว ไม่บุบแบบที่คิดไว้<br />คาดว่ารถวีออสสีดำคันนั้นก็คงจะเป็นรอยนิดหน่อยเช่นกัน<br />ถ้าไม่สังเกตก็อาจจะไม่รู้ว่าโดนชน<br /><br />เรื่องชนแล้วหนีนี่ เราเคยทำมาแล้วครั้งนึง<br />ตอนนั้นขี่มอไซค์ชนกับมอไซค์อีกคัน จนคนขับตกใจทิ้งรถ<br />แล้วก็กลิ้งตกถนนต่อหน้าเรา พอเค้าลุกนั่งขึ้นมา ก็เป็นลมสลบไปเลย<br />เราตกใจมาก แล้วก็ไม่รู้จะทำยังไง ก็ลงไปดูกับรุ่นพี่คนนึงที่นั่งมาด้วย<br />แล้วก็ไปตามคนที่โรงแรมที่เค้าทำงานอยู่ บอกว่าคนเค้าโดนรถชน<br />แล้วเรากับรุ่นพี่ก็กลับบ้านกันมา โดยไม่มีใครรู้เลยว่า เราเป็นคนชน<br />เพราะตอนนั้นไม่มีคนเห็นเหตุการณ์เลย มีแต่คนบอกว่า รถล้มเอง<br /><br />ตอนหลังได้ข่าวว่าเค้าไม่เป็นอะไร แค่ตกใจเลยเป็นลม<br />รู้แบบนั้นแล้วก็สบายใจที่เค้าไม่เป็นอะไร<br />แต่รู้สึกไม่สบายใจที่หนีมา ซึ่งถ้าเป็นตอนนี้คงไม่หนี<br />แต่ตอนนั้นเราเด็กมาก แล้วก็กลัว ไม่มีเงินด้วย<br /><br />มันอาจเป็นข้อแก้ตัวแย่ๆสำหรับคนที่ทำผิดแล้วไม่กล้ารับผิด<br />เรายอมรับ แต่เรื่องบางอย่าง เมื่อเกิดขึ้นแล้ว บางทีมันก็จัดการไม่ได้<br />เพราะความขี้ขลาดของเราเอง<br /><br />หวังว่าต่อไปถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นอีก เราจะกล้ารับผิดชอบต่อสิ่งที่เราทำ<br /><br />กลับมาเรื่องปัจจุบัน หลังจากที่ซื้อกางเกงเสร็จ ก็รีบกลับบ้าน<br />กลับมาถึงก็ไม่มีอะไร ดูละครหลังข่าวเรื่องใหม่<br />ออนเอ็ม เช็คไฮ5 อ่านบลอก กิจกรรมหลักตอนนี้ของเรานั่นแหละ<br />นอกจากการอ่านหนังสือแล้วล่ะนะ<br /><br />อืม แล้วก็เล่นกีต้าร์ด้วยล่ะวันนี้<br />ไมไ่ด้เล่นมานานมากแล้ว เป็นเดือนแล้วมั้ง<br />แต่อยู่ดีๆก็อยากเล่นขึ้นมา<br />ก็หาเพลง เพียงเธอ ของ สุกัญญา มิเกล<br />เพราะอยากจะเอาเพลงนี้ไปเล่นเปิดหมวก<br />ร้องไปเรื่อยเปื่อย จนเปิดบลอกไอ้บี<br />แล้วก็คุ้นๆว่า เพลงที่มันเปิด คือเพลงเดียวกับที่นกเล็กเปิด<br /><br />ฟังไปฟังมา ปรากฎว่า คอร์ดที่เราจับอยู่ แล้วกำลังเล่นอยู่<br />มันเป็นคอร์ดเริ่มต้นของเพลงนี้นี่หว่า<br />เลยลองแกะดู ปรากฎว่าใช่จริงๆ บีไมเนอร์<br />เราเลยลองเล่นไปเรื่อยๆ เพราะดีจริงๆแหละแบบที่นกเล็กบอกเลย<br /><br />ก็รู้สึกดีที่บังเอิญเล่นเพลงนี้ได้<br />อยากเล่นให้ฟังทั้งคู่เลย ทั้งบี ทั้งนกเล็ก<br />แต่ก็คงยากแหละนะ ที่จะเล่นให้ทั้งสองคนได้ฟังพร้อมๆกัน<br /><br />อืม แล้วพอเล่นจนเบื่อแล้ว ก็ไปนอนดูละครต่อ<br />อยู่ๆ ก็มีเสียงของแม่ดังลอยมาจากข้างบน<br />พยายามฟังว่าแม่พูดอะไร แล้วก็จับใจความได้ว่า<br />แม่กำลังด่าพี่เราอยู่ เรื่องอะไรบางอย่างที่ไม่ค่อยดีนัก<br />มีเสียงปิดประตูดัง ปัง! หลายครั้งหลายหน<br />แต่ไม่ได้ยินเสียงพี่เราโต้ตอบเหมือนเคย<br />เพราะพี่เราหนีเข้าห้องนอนเค้า แล้วก็ไม่ยอมคุยกับแม่<br />ปล่อยให้แม่โกดหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียว<br /><br />ก็คงจะเป็นเรื่องเดิมๆน่ะแหละ เรื่องที่พี่ยืมเงินแม่ไปลงทุนขายของ<br />แต่ยังไม่ทันไรก็็เลิกขายซะแ้ล้ว ไหนจะเงินที่ยืมไปจ่ายค่ามอไซต์อีก<br />แล้วที่แม่โกด ก็คงเป็นเพราะ พี่เราไม่มีทีท่าว่าจะสู้งานเลย<br />แฟนพี่เราก็ย้ายมาอยู่ที่บ้านด้วย แถมยังไม่มีงานทำ<br />แม่ก็กลุ้มใจเรื่องนี้แหละ เพราะถ้าให้เลี้ยงทั้งคู่ก็คงไม่ไหว<br />ลำพังแค่ค่าบ้านค่ารถ ก็กว่าจะหามาจ่ายได้ เหนื่อยกว่าใครทั้งหมด<br /><br />เราเองก็รู้ดี การที่ออกไปอยู่หอ ก็รู้ว่ามันเปลือง คิดว่าจะพยายามอยู่ได้ด้วยตัวเอง<br />จะไม่ทำให้แม่เดือดร้อน จะไม่ขอเงินแม่ถ้าไม่ลำบากสุดๆจริงๆ<br /><br />สงสารแม่มาก ไม่รู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น<br />เพราะได้ยินแม่ไล่พี่ออกจากบ้านหรืออะไรสักอย่าง<br />แล้วแม่คงน้อยใจ เพราะได้ยินว่า พี่เป็นห่วงแต่แฟนไม่ห่วงแม่<br />เราเองก็เข้าใจความรู้สึกนี้ดี เพราะเรารู้สึกแบบนั้นมาตลอด<br />ตั้งแต่ที่พี่เรามีแฟนมา เราเองก็รู้สึกเหมือนคนนอก<br />ไม่ว่าจะทำอะไร ดูเหมือนพี่จะแคร์แฟนเค้ามากกว่า<br />ซึ่งบางคนอาจคิดว่าถูกต้องแล้ว ก็แฟนเค้านี่<br />แต่สำหรับเรา ครอบครัวก็สำคัญไม่น้อยไปกว่าคนรักหรอกนะ<br />ยังไงก็จะต้องดูแลครอบครัวตัวเองด้วย ไม่ใช่ว่าจะดูแลแต่คนรักของตัวเอง<br /><br />แต่เรื่องแบบนี้ มันก็พูดยาก ต่างคนต่างความคิด<br />พอเราดูละครจบ พี่เราก็ลงมาจากข้างบน ขนของบางอย่าง<br />ออกจากบ้าน นั่งรถไปไหนไม่รู้<br />ก็คงจะไปนอนกับแฟนล่ะมั้ง เพราะไม่เห็นแฟนกลับมาที่บ้าน<br /><br />เรื่องถึงขนาดนี้แล้ว แต่เรากลับทำได้แค่นั่งเขียนบลอก<br />แทนที่จะขึ้นไปดูว่าแม่เป็นยังไงบ้าง<br />เราเองก็ไม่ใช่ลูกที่ดีอะไรเลยสักนิดเดียว<br />อาจจะไม่ต่างกับพี่เราก็ได้ ที่ไม่สนใจความรู้สึกของคนเป็นแม่<br /><br />เราว่าแม่คงยังไม่หลับ คงหลับไม่ลง<br />ใครที่ทะเลาะกับลูก แล้วรู้ว่าลูกออกจากบ้านไป<br />ก็คงหลับไม่ลง แต่ก็ไม่แน่ เพราะวันนี้แม่เราเพิ่งเดินทางมาถึง<br />แล้วยังขับรถพาเราไปโน่นนี่ กว่าจะกลับก็มืดค่ำ<br />อาจจะเหนื่อยจนหลับไปแล้วก็ได้<br /><br />ทำไมครอบครัวเราต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ<br />ทั้งๆมีกันแค่สามคนแม่ลูก แต่ไม่เรากับพี่ทะเลาะกัน<br />ก็แม่กับพี่ทะเลาะกัน หรือไม่งั้นเราสามคนก็ทะเลาะกัน<br />ยากมากที่เราจะอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติ<br />มันเพราะอะไรกันนะ อารมณ์ เหตุผล ใจร้อน<br />เพราะเราต่างไม่เข้าใจกันและกันอย่างนั้นหรือ<br /><br />เราสามคนจะไม่สามารถอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขได้ตลอดชีวิตนี้หรือ<br />เราไปทาง พี่ไปทาง แล้วคนที่เสียใจที่สุดคือใคร แม่เราเองน่ะสิ<br />ผู้หญิงที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อลูกสองคนเพียงลำพัง<br />แต่สุดท้ายแล้ว กลับต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว<br />ในบ้านที่ซื้อหามาด้วยความลำบาก เพื่อที่จะให้ทุกคนได้อยู่ด้วยกัน<br />แต่กลับต้องมาอยู่คนเดียวแบบนี้<br /><br />เราไม่รู้ว่าต้องทำยังไง เพราะเราเองก็เห็นแก่ตัว<br />อยากได้ชีวิตที่อิสระเสรี ไม่มีใครมาคอยควบคุมห้ามปราม<br />แล้วเราก็ไม่สามารถยอมรับที่จะอยู่ร่วมกับพี่เราได้<br /><br />บางที เราอาจต้องปล่อยให้มันเป็นไป<br />บางที มันอาจถูกกำหนดมาแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้<br />บางที การอยู่ห่างกันอาจดีที่สุดสำหรับเราสามคน<br />บางที เมื่อถึงเวลานึง เราอาจได้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข<br />และบางที เวลาที่ว่านั้น อาจไม่มีวันมาถึง<br /><br /><br /><br /><br />ปล.พรุ่งนี้จะไปสมัครงานร้านซึทาย่าที่คาร์ฟู<br />แต่ยังไม่ได้เตรียมอะไรเลยสักอย่าง<br />รูปถ่ายก็ไม่รู้ว่ายังมีอยู่รึเปล่า ตกลงจะได้เรื่องมั้ยวะเรา--'<br />่<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-4812010670088332909?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-82608435990716016142008-01-19T23:59:00.000+07:002008-01-20T20:48:33.246+07:00วันนี้ตื่นแต่เช้า ออกจากบ้านไปทำงาน<br />งานเยอะเหมือนเดิม แต่สุดท้ายก็เสร็จทันกำหนด<br />เหลือแค่งานแก้ที่ค้างไว้ทำต่ออาทิตย์หน้าได้<br /><br />แม่โทรมา บอกบินกลับกรุงเทพพรุ่งนี้บ่าย<br />กะว่าจะเอาเงินไปจองหอกับแม่พรุ่งนี้เลย<br />ทีแรกที่ว่าจะไปสระบุรี ไปรับมะมากรุงเทพกับเจี๊ยบเลยไม่ไปแล้ว<br /><br />ที่จริงก็ไม่อยากไปตั้งแต่แรกแล้ว เพราะอยากอยู่บ้านอ่านหนังสือมากกว่า<br />วันนี้พอกลับมาถึงบ้าน ก็เช็คไฮ5นิดหน่อย เปิดบลอกดู<br />แล้วก็หยิบลัชมาอ่านต่อจนจบ<br /><br />ติดใจเรื่องสั้นที่อยู่ในเล่ม<br /><br />ชื่อว่า "หญิงสาวในสุญญากาศ"<br /><br />คนเขียนใช้นามปากกาว่า *มาญา<br /><br />จำไม่ได้ว่าอยู่ในเล่มก่อนๆด้วยรึเปล่า<br />เลยหยิบเล่มก่อนหน้ามาเปิดดู ปรากฎว่าใช่จริงๆ<br />แต่เล่มก่อนของก่อนหน้านั้นอยู่ที่มุกข์<br />เลยไม่รู้ว่า มันมีทุกเล่มรึเปล่า<br /><br />แต่กลับไปอ่านเล่มก่อนหน้าเล่มล่าสุด<br />ถึงได้เข้าใจเรื่องราวในเล่มล่าสุดมากขึ้น<br />เพราะมันเป็นเรื่องที่ต่อกันจากคราวก่อนๆ<br /><br />ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่า แต่รู้สึกว่า อ่านงานของคนนี้<br />แล้วได้อารมณ์ฟุ้งๆ เหมือนกับเวลาอ่านงานของมูราคามิ<br /><br />ที่ำสำคัญ ตัวละครที่ชื่อ มาญา มีบางอย่างที่คล้ายๆเรา<br />หรือเรียกอีกอย่างคือ มีหลายอย่างที่เราอยากเป็นคล้ายๆกับมาญา<br /><br />นั่งอ่านลัชนอกบ้าน ตรงที่นั่งไม้ บรรยากาศดี เงียบสงบ<br />มีเสียงจิ้งจกร้องเป็นบางครั้ง นานๆที<br />อ่านไปสูบบุหรี่ไป รู้สึกมีสมาธิในการอ่าน<br />หรืออาจคิดไปเองก็ได้ ที่จริงบุหรี่อาจไม่ช่วยอะไรเลย<br /><br />แต่สำหรับเรา การได้เห็นควันบุหรี่ลอยผ่านหน้าไปช้าๆ<br />ลอยขึ้นไปข้างบน หรือ ลอยตกลงสู่เบื้องล่าง<br />ภาพนั้นมันทำให้เรามีอารมณ์ในการอ่านมากขึ้น<br /><br />แต่ยุงหน้าบ้าน ก็ทำให้เรายอมแพ้ ต้องกลับเข้าไปอ่านต่อในบ้าน<br />บนเตียงสีแดงที่เรานอนประจำ นึกอยากได้เตียงนี้เป็นของตัวเอง<br />ที่จริงมันไม่ใช่เตียงหรอก แต่เป็นโซฟาที่ปรับนอนได้<br />และเราก็ยึดมันเป็นที่นอนของเราไปโดยปริยาย<br />ปล่อยให้เตียงของเราจริงๆที่อยู่บนห้องชั้นบน<br />ต้องตั้งอยู่อย่างนั้น โดยไม่มีใครสนใจอยากจะเข้าไปนอน<br />นานๆครั้ง แม่เราก็จะเข้าไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้<br /><br />พูดถึงหนังสือลัช ไม่รู้ว่ามีคนตามอ่านมากน้อยแค่ไหน<br />แต่อย่างน้อยก็มีเราคนนึงล่ะที่อ่าน<br />ชอบเพราะ มันราคาไม่แพง แต่เนื้อหาในเล่มมันเกินราคามาก<br />น่าเสียดายถ้าหากมันจะหายไปจากแผงหนังสือ<br />เพราะการหาหนังสือที่เกี่ยวกับแวดวง วรรณกรรม ศิลปะ ดนตรี<br />หนังสือที่รวมหลายๆอย่างเข้าไว้ด้วยกันแบบนี้ หายากในราคา35บาท<br /><br />ถึงเล่มจะบาง แต่เนื้อหาคับเล่ม<br />อยากให้มีคนซื้ออ่านกันเยอะๆจัง<br /><br />เรื่องสั้น หญิงสาวในสุญญากาศ เราคิดว่า<br />อยากจะให้คนๆนึงได้อ่าน เราว่าเค้าน่าจะชอบ<br />แต่ไม่รู้ว่าจะเคยอ่านไปแล้วรึยังน่ะสิ<br /><br />อยากอ่านตอนต่อไปแล้วอะ ไม่รู้เมื่อไหร่จะออกอีก<br />อ่านท้ายเล่ม เห็นเค้าว่า หนังสือลัชจะออกแค่ปีละสองครั้ง<br />กว่าจะได้อ่านคงรออีกนานเลย<br /><br />อืม พออ่านลัชจบทั้งสองเล่ม เราก็อ่านเรื่องสั้นที่เป็นการ์ตูน<br />เรื่อง หัวแตงโม น่ะ เล่มสองที่ซื้อมาวันก่อน<br />ตอนนี้เป็นหนังสือการ์ตูนหนึ่งในสามเรื่องที่เราชอบ<br />มันเกี่ยวกับปรัชญาในการใช้ชีวิต<br />ทั้งเรื่อง ความรัก สังคม การทำงาน หลายๆอย่างเลย<br />มันให้ข้อคิดกับเรามากมายเหลือเกิน<br /><br />ดีใจที่เล่มแรกที่เราได้มา เป็นเล่มที่พี่องอาจ นักเขียนเจ้าของผลงาน<br />ส่งมาให้ด้วยตัวเอง แถมลายเซ็นต์ด้วย<br />ถ้าไม่ได้เขียนบลอกอีกที่นึง ก็คงไม่มีโอกาสได้้รู้จักกัน<br /><br />อยากเจอตัวจริงพี่เค้า แล้วอยากบอกเค้าว่า เราชอบการ์ตูนของเค้ามาก<br />อ่านแล้วรู้สึกดี รู้สึกดีมากๆ<br /><br />อ้อ การ์ตูนอีกสองเรื่องคือ การ์ตูนของ อัพ ทรงศีลแล้วก็ ตั้ม วิสุทธิ์<br />สองเรื่องนั้นก็เกี่ยวกับ ปรัชญา ชีวิต สังคม<br /><br />เพิ่งสังเกตเห็นว่า ตัวเราเอง ชอบเรื่องแบบนี้มาก<br />เรื่องของชีวิต เรื่องของมนุษย์<br />ถ้ารู้เร็วกว่านี้ก็ดีหรอก จะได้เรียนทางนั้นไปเลย ไม่ต้องเสียเวลาไปเรียนนิติซะตั้งนาน แต่อย่างน้อยการเรียนกฎหมายก็ได้อะไรหลายอย่างแหละนะ<br />ก็ไม่ได้เสียใจอะไรมาก ตอนนี้ก็ได้เรียนอย่างที่อยากเรียนแล้วไง<br /><br />วันนี้ถ้าไม่ง่วงซะก่อน ก็จะเริ่มอ่านแดนฝันปลายขอบฟ้า ซะหน่อย<br />แล้วพรุ่งนี้ก็คงตื่นมาอ่านต่อ แต่คงไม่จบง่ายๆ<br />เพราะเดี๋ยวต้องออกไปข้างนอกกับแม่อีก<br /><br />ชักเริ่มจะง่วงแล้ว วันเสาร์ทีไรง่วงเร็วทุกที เพราะตื่นเช้าทำงานตลอดทั้งวัน<br />อยากอ่านหนังสือเกี่ยวกับ จิตร ภูมิศักดิ์ เห็นมุกข์บอกว่ามีอยู่ที่บ้าน<br />จะโทรไป ก็ไม่รู้หลับยัง เอาไว้ค่อยโทรวันอื่นละกัน<br />เพราะลัชเล่มก่อนๆก็อยู่ที่มุกข์ ว่าจะเอาคืนซะที อยากอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นน่ะ<br /><br />จะว่าไป หนังสือเราก็อยู่ที่คนอื่นเยอะเหมือนกันแฮะ<br />โดยเฉพาะของมูราคามิ<br />แถมอยู่กับเด็กนิเทศทุกคน<br />เริ่งระบำแดนสนธยา อยู่ที่นกเล็ก ซื้อมายังไม่ไ่ด้อ่านเลย<br />สดับลมขับขานอยู่ที่ ชุ เล่มนี้อ่านจบแล้ว<br />แล้วก็ เรือเชื่องช้าสู่เมืองจีนอยู่ที่มุกข์ อ่านจบแล้วเหมือนกัน<br /><br />ยังไม่นับอีกสองเล่ม ฮีชีอิทสิบที่ชุ<br />แล้วก็ปราบดาเขียนถึงญี่ปุ่น อยู่ที่อัฐ<br /><br />รวมแล้วห้าเล่มสินะ<br /><br />ตอนนี้รู้สึกว่า ตัวเองกำลังเสพติดตัวอักษรขั้นเริ่มต้น<br /><br />อยากอ่านหนังสือเยอะแยะไปหมด<br />อยากมีเวลานานๆ นานพอที่จะอ่านหนังสือที่อยากอ่านได้<br />อยากเจอห้องสมุดที่คนน้อยๆ หนังสือเยอะๆ<br />แล้วก็เข้าไปขลุกอยู่ในนั้นทั้งวันทั้งคืน<br /><br />ง่วงนอนจริงๆแล้ว น้ำก็ยังไม่ไ่ด้อาบ<br />คงต้องไปอาบน้ำแล้วล่ะเรา<br />พรุ่งนี้จะตื่นมาอ่านต่อแต่เช้าเลย<br /><br />ไปอาบน้ำละ :p<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-8260843599071601614?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-19691329687410732262008-01-18T20:12:00.000+07:002008-01-25T00:33:23.756+07:00วันที่สอง สำหรับบ้านใหม่*<br /><br /><br />เมื่อวานเขียนเรื่องที่มาของชื่อบลอกไปแล้ว<br />ต่อจากนี้ ก็จะมีแต่เรื่องของตัวเราเองล้วนๆ<br />คงไม่มีสาระอะไร เพราะถ้ามีสาระ จะไปเขียนอีกบลอกนึงละกัน<br /><br /><br />วันนี้ก็ไปทำงานตอนบ่าย หลังจากที่ต้องตื่นไปทำตอนเช้าติดๆกันหลายวันแล้ว<br />ที่จริงก็อยากทำตอนเช้าอีกนะ เพราะได้เงินเยอะดี<br />แต่ถ้าบ่อยๆก็อาจจะเบื่อมั้ง ไม่รู้เหมือนกัน<br /><br />ก็ทำงานเหมือนเดิม งานไม่หนัก ไม่เหนื่อย<br />วันนี้เลิกเร็วด้วย เพราะเด็กเสร็จเร็ว กลับกันเร็ว<br /><br />ก่อนกลับบ้านครูก็ถามเรื่องงาน บอกว่าอีกหน่อยครูอีกคนก็ไม่อยู่<br />เราก็มาทำแทนได้ ถ้าไม่เบื่อซะก่อน<br /><br />แต่ว่าเราอยากไปทำที่ร้านหนังแล้วอะดิ<br /><br />อยากดูหนังฟรี!!<br /><br />แล้วอีกอย่าง ถ้าได้งานที่ร้านเช่าหนังจริงๆ มันก็ใกล้หอ<br />เดินไปก็ถึง ไม่ต้องเสียเงินค่ารถ ไม่ต้องเดินทางไกล<br /><br />แต่งานที่คุมองก็สบาย ทำมานานแล้วด้วย<br />เงินก็ดี จริงๆอยากทำทั้งสองที่เลย<br />แต่ไม่รู้ว่าที่ร้านเช่าหนังจะให้หยุดวันไหนได้บ้าง<br /><br />อย่างน้อยๆถ้าได้หยุดวันเสาร์มาทำคุมอง ก็คงจะดีมาก<br />เห้อ ลังเล ไม่รู้จะตัดสินใจยังไงดี<br /><br />ก็บอกครูเค้าไปว่าขอคิดดูก่อน<br />จะลองไปสมัครงานที่ร้านนั้นแล้วดูว่าจะต้องอะไร ยังไงบ้าง<br /><br />เพราะถ้าไม่ทำงานทุกวัน จะหาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าหอ<br />สิ้นเดือนนี้ก็จะย้ายแล้ว อย่างน้อยๆต้องมีเงินไว้จ่ายค่าหอสามพันกว่า<br />ค่าน้ำไฟ ค่าเน็ต แล้วไหนจะค่ากินอีก ไม่อยากขอตังค์แม่ถ้าไม่จำเป็น<br /><br />เดี๋ยววันอาทิตย์นี้ก็ต้องเอาเงินไปวางจองแล้ว<br />แอบตื่นเต้นที่จะได้ไปอยู่หอคนเดียวอีกครั้ง<br />หลังจากที่อยู่คนเดียวในบ้านมานาน<br /><br />ที่ไปดูห้องมาวันนั้นก็โอเคเลย ตอนแรกไม่อยากเอาเฟอร์ แต่เค้าบังคับอะ<br />ซึ่งก็ดี ไม่ต้องขนอะไรไป เอาแต่เสื้อผ้า หนังสือ กีต้าร์ แล้วก็พวกของใช้จำเป็นไป<br /><br />คราวนี้จะไปไหน กลับดึก ยังไงก็ไม่ต้องกลัวตกรถแล้ว<br />จะสูบบุหรี่ กินเหล้า ก็ทำได้ ไม่ต้องสนใจใคร<br /><br />เวลาอ่านหนังสือ ก็อ่านเงียบๆได้<br />จะเล่นกีต้าร์ ก็เล่นได้<br /><br />อิสระเสรี ที่จะทำอะไรก็ได้อย่างที่ต้องการ<br />แต่ก็แลกกับความลำบาก เหนื่อยที่ต้องทำงาน<br />ซึ่งมันก็คุ้มค่า เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับชีวิตเรา<br />ก็คือ อิสระภาพ<br /><br />เรายอมเหนื่อยกาย ดีกว่าเหนื่อยใจ<br />อยู่กับผู้คนที่ไม่เคยเข้าใจเรา<br /><br />ก็สงสารแม่ที่อุตส่ากลับมาอยู่บ้าน<br />แล้วกลายเป็นว่า เราดันออกไปอยู่ที่อื่นแทน<br />แต่จะให้ทำไงได้ ในเมื่อบ้านนั้นมีคนที่เราไม่อยากอยู่ด้วย<br /><br />เหมือนที่เค้าพูดกันแหละ ว่าคับที่อยู่ได้คับใจอยู่ยาก<br /><br />หลังจากนี้ชีวิตเราจะเป็นยังไงต่อไปนะ<br />ในเมื่อตัดสินใจออกจากบ้าน ไปอยู่เองตามลำพังแบบนี้<br />แล้วต้องทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเองให้ได้ด้วย<br /><br />หวังว่าคงทำได้ ไม่ทำให้แม่ลำบาก<br /><br />เห้อ ทนรอให้ถึงสิ้นเดือนไม่ไหวแล้ว อยากย้ายเต็มที<br />อีกสิบกว่าวันแน่ะ อืม รอก่อนนะ อิสระภาพของชั้น<br /><br /><br />วันนี้ ซื้อหูฟังเอ็มพีสามไป60บาท ก็ดีนะ แต่เสียงเบาไปนิด<br />เห็นว่ามันเป็นแบบสวมหัว อยากได้นานละ เอามาใช้แก้ขัดไปก่อน<br />เพราะฟังหูเดียว เซ็งมานาน<br /><br />ซื้อ A day เล่มล่าสุดมา หน้าปกมหาตมะ คานธี<br />เปิดอ่านดูแว้บๆ เพราะไม่มีเวลา เห็นสัมภาษณ์พี่ริคข้างในด้วย<br />เดี๋ยวมีเวลาจะอ่านต่อ<br /><br />แล้วเมื่อวานก็ซื้อหนังสือไปสามเล่ม Lush เล่มล่าสุด หน้าปก วสันต์ สิทธิเขตต์<br />แดนฝันปลายขอบฟ้า ของ มูราคามิ แล้วก็ หัวแตงโม ของ พี่โตโต้<br /><br />เนี่ยนะ ทำงานได้เงินมาเยอะแยะ แต่ก็หมดไปกับของพวกนี้แหละ<br />ซึ่งก็คุ้มค่า ดีกว่าเอาเงินไปกินเหล้าใช่มะ ที่จริงก็เกือบไปกินเหล้าละ<br />แต่โทรหาไอ้ชุแล้วดันเรียนอยู่ โทรหาคนอื่นๆ ก็ไม่ว่าง<br />เลยเดินเข้าร้านหนังสือ เจอหนังสือที่อยากได้เพียบเลย<br />แต่ก็ตัดสินใจซื้อสามเล่มนี้มาก่อน ที่ดูๆไว้ว่าจะซื้อ อีก ก็มีศาสดาเบสเซลเลอร์<br />กับโลกของเราขาวไม่เท่ากัน คาดว่าจะซื้อคราวหน้าที่เดินเข้าร้านหนังสือล่ะ<br /><br />สรุปแล้วสองสามวันมานี่ก็ใช้เงินไปเกือบๆพันเลยนะ<br />หนังสือก็ปาเข้าไปห้าร้อยกว่าบาทละ<br />ตอนแรกที่จะเอาเงินไปซื้อกางเกงยีนส์ของแมค ก็มีอันต้องเว้นไปก่อน<br />ไว้เก็บเงินได้ใหม่ แล้วจะซื้อให้ได้ซักตัว<br /><br />อ่อ แล้วเมื่อวานแม่ก็ซื้อกรอบแว่นให้ด้วย ยังไม่เห็นเลยว่าหน้าตาเป็นไง<br />กลัวแม่จะเลือกมาไม่ถูกใจ เพราะมันเป็นแบบนั้นตลอดแหละ<br />เรามันพวกรสนิยมแปลกประหลาด แม่ไม่เคยเลือกให้ตรงกับที่เราชอบได้ซะที<br />แต่เดี๋ยวต้องไปวัดสายตาใส่เลนส์อีกที<br />ตอนนี้ชักรำคาญคอนแทคเลนส์อีกละ ทั้งที่เพิ่งกลับมาใส่ได้ไม่ีกี่วันเอง<br />เบื่อที่ต้องคอยหยอดน้ำตาเทียมตลอด เพราะไม่ังั้นก็จะแสบตา ตาแห้ง<br /><br />สงสัยต้องกลับไปใส่แว่นเหมือนเดิมซะล่ะมั้ง<br />เซ็งจัง เกิดมาสายตาไม่ปกติเนี่ย-*-<br /><br />พรุ่งนี้ไปทำงานแต่เช้าอีกแล้ว วันอาทิตย์เอาเงินไปจองห้อง<br />แล้วก็ไปรับมะที่สระบุรีกับเจี๊ยบ ไปกินไอติมดีกว่าแฮะ บอกจะกินนานละ<br />ไม่ได้กินซะที แต่ก็อยากกลับบ้านเร็วๆด้วยนะ เพราะอยากอ่านหนังสือที่ซื้อมา<br />ยังเหลือในสต๊อคอีกเพียบเลยล่ะ ก็ไำม่รู้ยังไง เดี๋ยวดูอีกที<br />แต่วันจันทร์ก็ว่าง อาจจะไปสมัครงานด้วย<br /><br />จะรับมั้ยวะ กลัวเค้าไม่รับชะมัด วุฒิม.ปลายเรามันแสนต่ำต้อย<br />ถ้าดูจากในใบกระดาษนั่น เราก็ไม่อยากรับหรอก<br />แต่ก็อยากให้เค้ารู้ว่า ตัวเราจริงๆมีความสามารถกว่าที่เห็นในกระดาษแผ่นนั้น<br />แล้้วเค้าจะรู้ได้ไงล่ะ จริงมะ ใครจะไปรู้ได้<br />นอกซะจากเค้าจะให้โอกาสเราลองทำงานดู<br /><br />เห้อ เขียนอะไรซะยืดยาวเลยแฮะเรา<br />ไม่คิดว่าจะยาวขนาดนี้นะ<br /><br />จะสามทุ่มแล้ว ไปอาบน้ำอ่านหนังสือดีกว่า<br />เดี๋ยวพรุ่งนี้ทำงานแต่เ้้ช้า ไว้มาเขียนต่อพรุ่งนี้ก็ได้<br /><br />ไปละ :p<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-1969132968741073226?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8902912444618039097.post-11414935649043245322008-01-17T22:15:00.000+07:002008-01-18T21:04:44.050+07:00เช้าวันหนึ่ง บนรถเมล์*<br /><br />ขณะที่ฉันนั่งอยู่บนรถเมล์สาย1009<br />ซึ่งเป็นรถเมล์สายเดียวที่วิ่งผ่านหน้าบ้านฉัน<br /><br />ฉันกำลังเดินทางไปที่ไหนสักที่<br />แล้วเมื่อรถเมล์แล่นไปจอดที่ป้ายป้ายหนึ่งเพื่อรอรับคน<br />ขณะกำลังจะขับออกเลนขวาเพื่อแล่นต่อไปข้างหน้า<br /><br />อยู่ๆก็มีเสียงเสียงหนึ่ง ดังขึ้นว่า<br /><br />"ขบวนยาวนะครับ"<br /><br />น่าจะเป็นเสียงของผู้ชาย ที่พูดผ่านทางไมค์ออกทางลำโพง<br />ฉันและคนอื่นๆบนรถเมล์ต่างแปลกใจ และมองหาที่มาของเสียงนั้น<br /><br />แล้วที่ทุกคนเห็นพร้อมๆกันก็คือ<br /><br />รถบรรทุกสีส้มคันใหม่เอี่ยม ซึ่งเสียงที่ได้ยินน่าจะออกมาจากคันแรก<br />และหลังจากคันแรกวิ่งผ่านรถเมล์ไปแล้ว<br />คันที่สอง คันที่สาม สี่ ห้า หก เจ็ด..........จนถึงคันสุดท้าย ก็วิ่งตามมาเป็นระยะ<br />ฉันไม่ได้นับตั้งแต่แรก แต่คิดว่าเป็นจำนวนไม่ต่ำกว่าสิบคันขึ้นไป<br /><br />ขบวนรถสีส้มวิ่งผ่านรถเมล์ที่จอดรออยู่<br /><br />ภาพที่ฉันเห็นวันนั้น ช่างเป็นภาพที่สวยงามในความคิดของฉัน<br />ฉันรู้สึกเสียดาย ที่ไม่ได้ถ่ายวีดีโอเก็บไว้<br />เพราะมัวแต่มองดูรถสีส้มพวกนั้นวิ่งผ่านไปด้วยความเร็ว<br /><br />ฉันครุ่นคิดในใจ นึกสงสัยว่า รถพวกนั้นจะวิ่งไปที่ไหนกันนะ<br />เท่าที่จำได้ ฉันไม่เคยเห็นขบวนรถบรรทุกใหม่เอี่ยม<br />วิ่งเกาะกลุ่มกันแบบนี้มาก่อน และที่สะดุดตา คือสีส้มของตัวรถ<br /><br />สีส้มของรถบรรทุก ทำให้ฉันนึกถึงใครบางคนที่ฉันรู้จัก<br /><br />ฉันจำได้ว่า ที่ท้ายรถบรรทุก มีชื่อบริษัทที่น่าจะเป็นเจ้าของรถสีส้มพวกนี้<br />แต่ตอนนี้ฉันจำไม่ได้แล้ว ว่าชื่อนั้นคืออะไร<br /><br /><br />ขบวนรถบรรทุกสีส้มวิ่งผ่านไปแล้ว แต่ฉันยังเฝ้าคิดถึงมันอยู่จนตอนนี้<br /><br />และนี่ คือที่มาของชื่อบลอกนี้ รถไฟสีส้ม<br /><br />แล้วทำไมถึงไม่เป็น รถบรรทุกสีส้มล่ะ ? บางคนอาจสงสัย<br /><br />นั่นก็เป็นเพราะว่า<br /><br />ฉันมองเห็นรถบรรทุกพวกนั้นเป็นเหมือนขบวนรถไฟที่วิ่งอยู่บนถนนน่ะสิ<br />ฉันรับรองได้ว่า ถ้าใครที่ได้เห็นภาพวันนั้น จะต้องคิดแบบเดียวกับฉันแน่ๆ<br /><br />เหมือนกับว่า มีรถไฟสีส้มทั้งขบวนวิ่งผ่านหน้าเราไป ทั้งๆที่เรากำลังอยู่บนถนน<br />วิ่งต่อกันเป็นทางยาว จนหายไปลับตา<br /><br />อ้อ ลืมบอกไป ที่ท้ายรถทุกคัน เปิดไฟกระพริบทั้งสองข้าง<br />ไฟสีส้ม กระพริบไปตลอดทาง เป็นสัญญาณบอกให้รถคันอื่นรู้เพื่อขอทาง<br /><br />บางคนอาจเห็นเป็นเรื่องธรรมดา<br /><br />แต่สำหรับฉัน การได้เห็นอะไรแบบนี้ ในวันที่อากาศดี ลมพัดเย็น แดดอ่อนๆยามเช้า<br />มันทำให้ฉันมีความสุขได้ไม่ยากเลย<br /><br />หวังว่าฉันจะมีโอกาสได้พบกับภาพแบบนั้นอีก<br /><br />ภาพรถไฟสีส้มที่วิ่งไปบนถนนยามเช้า<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8902912444618039097-1141493564904324532?l=orangetrain.blogspot.com' alt='' /></div>Orange Trainhttp://www.blogger.com/profile/09096612518117960962noreply@blogger.com1